— 121 — 



type; als hij zegt, dat de bamboe in waarheid 

 stmikachtig is, denkt hij daarentegen aan het type 

 van Fig. 16. Nu kan men morphologisch de zaak wel 

 zoo beschouwen, dat bij het type van Fig. 11 de 

 wortelstok, indien deze aanwezig is, gelijkwaardig is 

 met den uiterst korten hoofdstam van Fig. 15, en dus 

 de vertikaal zich verheffende stengels van Fig. IH 

 eigenlijk takken zijn, maar dan moet men 1" zeggen, 

 dat in Fig. 16 de stam zich niet van den grond af, 

 doch reeds onder den grond vertakt; 2° kan men in 

 de lijn zijner beschouwing, zoodra men meer dan een 

 stengel opsnoeit, niet zeggen dat men den struik tot 

 één boom heeft gemaakt, en evenmin, dat daaruit 

 verscheidene boomen ontstaan zijn; en 3** mogen dan 

 de stengels van den bamboe geen stammen worden 

 genoemd. 



Ook hier dus weer geen in alle opzichten zuivere 

 terminologie en voorstelling. 



Onjuist is voorts de uitdrukking, dat de boomstam 

 tot een aanzienlijke hoogte zonder takken hlijft. Voor- 

 eerst is het op zich zelf niet Avaar: menige soort der 

 dicotyle boomen vertoont onder bepaalde omstandig- 

 heden ook op lateren leeftijd nog takken tot aan of 

 nabij den grond. En ten tweede hlijft de stam niet 

 zonder takken, integendeel: in de jeugd heeft hij 

 takken, die hij later verliest. 



De hoofdzaak is overigens m. L, dat deze schrijver 

 duidelijk de dicotyle boomen, de palmen, den bamboe, 

 de Coniferen en de Cycadeeëu als gelijkwaardige 

 typen van houtstammen naast elkander stelt. 



9. O. Drudp:. Die sijstematisvhe and geograpkische An- 

 ordnang der Phanerogamen. (In A. Schenk. HandlmrJi der 

 Botanik. Dritter Band, Zweite Halfte. 1887). 



Op pg. 487 en 48*.) bespreekt de S. de biologische indeeling 

 der gewassen, en keurt hij het af, dat men zich bij deze 



