— 120 — 



vormen, zou hij misschien zijn omschrijving anders 

 hebben ingericht. 

 Bij de struiken worden twee bijzonderheden opgemerkt. 

 Vooreerst het afnemen van de groeikracht der hoofdas, 

 die óf uit een enkele jaarscheut l)estaat, zonder voor ont- 

 wikkeling vatbare eindknop, óf uit een reeks van steeds 

 dunner wordende loten, en die zich vaak met haar boveneinde 

 ombuigt, waarop een aan de bovenzijde ontspruitende loot 

 een eind omhoog groeit om zich daarna eveneens om te 

 buigen, en zoo voort. En ten tweede de omstandigheid, dat, 

 in tegenstelling van hetgeen men bij de boomen waarneemt, 

 niet de uit de hoogere, maar juist de uit de lagere bladoksels 

 ontspringende spruiten de sterkste ontwikkeling verkrijgen 

 en zelfs vaak met haar groei de moederspruit inhalen. 



Het aantal gelijkwaardige spruiten neemt jaar op jaar toe ; de 

 vorming van loten uit de onderste bladoksels der verschillende 

 spruiten gaat door, ook wanneer de hoogere gedeelten af- 

 sterven; hierbij komt dan nog de voiming van secundaire 

 knoppen, en zoo ontstaat de typische struikvorm. 



Erkend moet worden, dat aldus het verschillende 

 voorkomen (habitus) van typische boomen en typische 

 struiken niet alleen goed is aangegeven, doch ook 

 uit de verschillende groeiwijze is verklaard. Ik zeg 

 met opzet „typische" omdat de S. zelf begint met de 

 verklaring, dat tusschen de beide vormen alle moge- 

 lijke overgangen bestaan. Reeds de door hem genoemde 

 z.g. treurboomen zijn hiervan een voorbeeld, en men 

 behoeft er niet aan te twijfelen, of nadere studie, 

 met name van de in de tropen voorkomende houtge- 

 wassen, zou nog andere overgangsvormen aan den 

 dag brengen. 



Indien men de beschouwingen van dezen schrijver 

 op den bamboe wil toepassen, doen zich allerlei moei- 

 lijkheden op, wat trouwens geen verwondering kan 

 wekken, daar, gelijk gezegd, zijn werk alleen met 

 de Midden-Europeesche vormen rekening houdt. Het 

 LXIII. 9k 



