— 144 — 



lagere takken de hoofdas in haar groei gelijk komen of voorbij- 

 streven. 



5°. Evenmin kan bijzonder gewicht hieraan worden ge- 

 hecht, dat de stengels van den bamboe uit een wortelstok 

 (rhizoma) ontspruiten. Vooreerst komt ook dit weder bij 

 verscheidene palmen voor, en dan is te dezen aanzien nog 

 het volgende op te merken. 



Gelijk ook blz. 121 hierboven werd aangeduid, is er uit 

 een zuiver morphologisch oogpunt ongetwijfeld plaats voor 

 de opvatting van den wortelstok, met name indien hij niet 

 vertakt is, als hoofdas of stengel, en van de daaraan ont- 

 spruitende loten als takken. Dat dit oogpunt echter niet 

 het eenige is, waaruit de zaak moet worden beschouwd, 

 wordt niet alleen bewezen door het feit, dat niet weinige 

 schrijvers den bamboe een boom noemen of hem onder de 

 boomen rangschikken, doch ook door het algemeene gebruik 

 van de woorden „stam", ,, stengel", „houtige stengel", voor 

 de aan den wortelstok ontspruitende verticale loten, zoowel 

 bij palmen, als bij den bamboe. Hierbij komt nog iets. 

 Voor zoover mij bekend, komen in de gematigde luchtstreek, 

 waar een winter heerscht, gewassen die een wortelstok 

 bezitten en tevens houtige, meerjarige of overblijvende boven- 

 aardsche stengels vormen, niet voor (tenzij dan b.v. de in 

 Japan groeiende bamboe-soorten). In elk geval zijn zij 

 zoozeer een uitzondering, dat als kenmerk van den wortelstok 

 pleegt te worden opgegeven (zie hierboven blz. 132), dat de 

 spruiten telken jare afsterven. 



In die luchtstreek heeft dus de wortelstok ook een bijzonder 

 hwlogisch karakter. Met den wortelstok overwintert de 

 plant, hij is het blijvende, als het ware de plant zelf, waarvan 

 de jaarlijks ontstaande spruiten de telkens terugkeerende 

 levensuiting zijn. De morphologische beschouAving, dat de 

 wortelstok de hoofdas, is, heeft dus om zoo te zeggen ook 

 een biologische beteekenis; evenals bij de „boomen" aan den 

 stam (en de takken) elk jaar nieuwe twijgen en bladeren 



