104 Josef Bornmüller. 



Astragalus (XLI. Adiaspastus) Micliauxianus Boiss. — Boiss., Fl. 

 Or., II, 332. 

 Urumia, in lapidosis ad Ser (8./VIL). 



Astragalus (XLIV. lihacophorus) Andalaniciis Boiss. et Hausskn. — 

 Boiss., Fl. Or., II, 345. 

 Urumia, in lapidosis ad Ser (8./ VII.). 



Astragalus (XLV. Pteroplwrus) Knappii Bornm. (spec. nov.) in 

 Mitt. d. Thüring. Bot. Ver., N. F., Bd. XXIII (1908), S. 12-13. 

 Fruticosus, late caespitosus, dense albo-lanato- 

 tomentosus; ramis crassis, spinis longis (4 — 6 cm) patulis 

 armatis, inferne inter stipularum rudimenta tomentosis: stipulis 

 subcoriaceis, eis foliorum inflorescentiae submembranaceis, late 

 ovatis, subulatim acuminatis, glabris: foliolis 4-jugis, petiolo 

 crassiuscido albo-tomentoso insidentibus, summis spmulam tenuem 

 flavidam glabram diiplo superantibas, planis oblongo-lanceo- 

 laüs, 4 mm laus et 18 — 20 mm longis, longiuscule flavido- 

 spinulosis; axillis subtrifloris, in capitiäum ovatum vel oblon- 

 gum, circa 2 cm latum et 3 cm longum, foliis intermixtum 

 conglobatis; bracteis öblongo-linearibus, navicidaribus, inferne 

 glabris, dorso et superne dense albo-villosis, 8 — 10 mm longis, 

 calyce paulo brevioribus; bracteolis liberis, interdum nuttis, 

 mox deciduis, bracteam vix dimidiam aequanübus, Mnearibus; 

 calycis 12mm longi, villoso-hirsuti ad basin sacp'ntz glcibre- 

 scentis dentibus subidatis, quam tubus plus duplo longioribus; 

 floribus calycis dentes subsiiperantibus, flavidis (in specimme 

 nostro valde defloratis). 



Inter Dilinian et Urumia, in m. Karnaru lapidosis (10./VL). 

 Species nova prope A. tokatensem Fiseh. et A. tossirxxrw 

 Freyn et Sint. (Österr. Bot. Zeitschr., 1893, S. 416; vidi orig.!) 

 colocanda est, a quibus foliis 3—4- (non 5 — 6-) jugis braetea- 

 rumque forma (linearium, non ovato-oblongarum) faeile distin- 

 guitur; magis affinis esse videtur A. albifolius Freyn et Sint. 

 (Österr. Bot. Zeitschr., 1893, S. 417; vidi orig.!), Dt antcce- 

 dentes florae Anatoliae borealis (Paphlagoniae) incola, a quo 

 nostra planta differt habitu alieno, spinis brevioribus. qoh 

 creberrimis nee crassis, capitulis eximie majoribus, nee non 



