122 Einiges über die menschliche Stimme. 
distinguenda. Si nempe glottis imminuebatur ligamen- 
tis tantummodo contrahendis, non intendendis, vox erat 
pectoralis. Quo magis illa erant contracta, eo acutior 
sonus. Infimi quidem sonorum fiebant glottide per 
omnem ipsius longitudinem aperta. In ascendenda vero 
sonorum scala posticae ligamentorum partes magis quam 
anticae sibi appropinquarunt, quid, quod tandem pror- 
sus confluxere, ita, ut superiores sonorum pectoralium 
ab anteriori tantummodo glottidis parte efhcerentur, 
posteriori penitus conclusa. Ita glottide quam maxime 
compressa sonus pectoralium omnium supremus ex- 
sistebat. * f 
(Zehnter Versuch). „Sin autem antica ista glotti- 
dis pars magis imminuebatur ligamentis non solum 
contrahendis, sed etiam extendendis, in rimulam conversa 
haec est perquam angustam et longiusculam, unde soni 
quidam prodiere tenuiores atque teneriores, nimirum 
vox haec erat collaris. Quo magis vero glottis ita im- 
minuebatur, eo acutior sonus, usque dum jomnis tandem 
glottis esset conclusa. “ 
Und pag. 30—31: ‚Quantum ex istis experimen- 
tis videre licet, omne voeis utriusque discrimen con- 
sistit in eo, quod pectoralis vox laxis effieitur ligamen- 
tis, collaris autem intentis, ita, ut pectoralium sonorum 
modulatio fiat ligamentis tantummodo vel contrahendis 
vel dimovendis, collarium autem, non solum ita tractan- 
dis, sed etiam simul magis minusve intendendis. Et 
quidem infimi sonorum pectoralium a tota glottide effe- 
runtur. Quo magis autem sonorum scalam adscenderis, 
eo propius posticae ligamentorum partes conveniunt, us- 
que dum tandem prorsus conjungantur, ita, ut sonorum 
pectoralium superiores ab anteriore solummodo glottidis 
parte proferantur, posteriore omnino conelusa. Hane 
enim falcata illa, quam supra jam laudavi, ligamentorum 
glottidis figura in se habet utilitatem, ut glottidis am- 
