loop door den m. puboischiofemoralis internus soms nog dunne 

 takjes aan deze spier af. Vervolgens dringt hij, door het fora- 

 men obturatum heengaande, in den m. puboischiofemoralis ex- 

 ternus, dezen met vele takjes (1) innerveerende. Hierin eindigt 

 de zenuw. Te dezer plaatse zij voorloopig gezegd, dat die spier 

 ook nog door geheel anders ontspringende takken (5) wordt 

 geïnnerveerd. 



Nadat de achterste stam, die, zooals boven uiteengezet is, 

 soms de zenuw (2) afgeeft, tusschen het os ilei en den m. pu- 

 boischiofemoralis internus in, aan de strekzijde van den femur 

 is komen te liggen, geeft hij een tak af, die zich deels als huid- 

 tak verliest, deels als (4) eene voorste portie van den m. ileo- 

 tibialis voorziet. ^) Wederom zij voorloopig medegedeeld, dat de 

 achterste portie door uit het achterste gedeelte van den plexus 

 ontspringende takken voorzien wordt. Daarop dringt de hoofd- 

 stam dieper en zendt nu een lijnen tak (3) af aan eene voorste 

 portie van den m. ileofemoralis, wiens achterste portie door 

 andere zenuwen voorzien wordt. Vervolgens dringt de hoofd- 

 stam, dien we ook thans nog (la) noemen zullen, in den m. 

 puboischiofemoralis internus en komt zoo weder aan den voor- 

 of lateralen rand van het been te liggen, begeeft zich naar 

 het onderbeen, en geeft hier een takje af aan Mivart's m. 

 tibialis anticus. 



De beide achterste spinaalzenuwen, versterkt door den uit 

 de eerste afkomstigen verbindingstak, vormen thans den twee- 

 den hoofdstam {lla); deze ligt dus aan de achtervlakte van het 

 os ilei, zoodat (la) en (lla) door dit been van elkander geschei- 

 den zijn. Vgl. PI. I, fig. 6. 



Het eerst ontspringen uit dezen stam en wel aan zijnen me- 

 dialen of achterrand een of meerdere zenuwtakken, die de van 

 de staartwervelen ontspringende spieren, alsmede de huid voor- 

 zien. De takken (18a) voor den m. caudalipuboischiotibialis 

 en (ISè) voor den m. caudalifemoralis ontstaan dikwerf gemeen- 



') Zoowel op PI. I, fig. 6, als op PI. II, fig. 4, is de tak (3) als vóói- den tak (4) 

 oatspiiiigende geteekend ; dit doet echter niets af. 



