danig, dat daardoor de besluiten omtrent de homologiën der 

 zenuwen gevaar liepen van onjuist te zijn. Van daar dat fig. 4 

 op PI. II niet in volkomen overeenstemming is met de figuren 

 op PI. I; bij een nauwkeurige vergelijking zal men echter 

 bemerken, dat de verschillen van geen invloed op het ons ge- 

 stelde doel kunnen zijn. 



De plexus nu der onderste extremiteit wordt bij Triton cristatus 

 uit drie spinaalzenuwen gevormd; als we de voorste de eerste 

 noemen, zoo is deze altijd dunner dan de twee anderen en 

 heeft nagenoeg het twee-derde gedeelte in dikte van deze laat- 

 sten. De beide achtersten zijn bijna even sterk. De eerste spi- 

 naalzenuw verbindt zich nu door een naar achteren gerigten 

 zijtak met de tweede en deze weder met de derde en zoodoende 

 komt de plexus tot stand. De eerste spinaalzenuw ontspringt tus- 

 schen den laatsten stam- en den sacraal wervel, de tweede tusschen 

 den sacraal- en eersten staartwervel, de derde tusschen den eersten 

 en tweeden staartwervel. Gedurende haren loop in de buikholte 

 geeft de eerste spinaalzenuw een of meer takken af, die de buik- 

 spieren voorzien en deelt zich dan, gelijk reeds boven gezegd is, 

 in twee takken. Van dezen is de dunste de reeds vermelde verbin- 

 dingstak, den diksten zullen we (ia) noemen. Soms zendt (la) nog 

 een tweeden verbindingstak af, gelijk op PI. II, fig. 4, zigtbaar is. 



Spoedig splitst zich thans de stam in twee takken, die, met 

 betrekking tot beider relatieve dikte, niet altijd gelijk werden 

 bevonden. Op PI. II, fig. 4, is de voorste dunner, op Pi. I, fig. 

 6, dikker dan de achterste. De reden ligt voor de hand: de 

 voorste zendt soms nog een tak af aan de buikspieren en dringt 

 thans in den m. puboischiofemoralis internus. Het kan nu ge- 

 beuren (Vgl. PI. I, fig. 6), dat hij een tak (2) afgeeft, die den 

 m. puboischiofemoralis internus innerveert, of zooals PI. II, 

 fig. 4 aantoont, wordt deze zenuw door den achtersten tak 

 afgezonden. Dientengevolge is na eens de voorste, dan weder 

 de achterste tak dikker. Ook in 't geval van PI. II, fig. 4, geeft 

 de voorste stam, die wellicht later blijken zal aan den n. ob- 

 turatorius der hoogere dieren homoloog te zijn, gedurende zijnen 



