[46] | — 198 — 
bloemen, die steeds gesloten blijven, en waarin. zelfbevruch- 
ting alleen mogelijk is, daar de toetreding van het stuifmeel _ 
van een andere bloem volkomen uitgesloten is De cleisto- 
game bloemen zijn gewoonlijk zeer klein, hare kroon is ver- 
krompen of ontbreekt, de meeldraden zijn dikwijls minder 
talrijk dan in de opengaande bloemen, maar de vrucht is 
volkomen normaal, en er zijn zelfs gevallen bekend, waarin 
de cleistogame bloemen vruchtbaarder zijn dan de andere, of 
waarin zij alleen eene vrucht vormen. Miet-opengaande bloe- 
men komen bij sommige planten te gelijker tijd als de nor- 
male bloemen voor den dag; bij andere soorten ontstaan zij 
voor de normale, bij andere nog na de normale bloemen. Nu 
eens worden zij door dezelfde takken als de opengaande bloe- 
men gedragen, dan weer door andere, onderaardsche takken. 
Bij sommige soorten worden zij ieder jaar aangetroffen, bij 
andere slechts in sommige jaren, of in sommige tijdperken 
van het leven der plant ; — enz. (zie verder, BurcxK). 
Voorbeelden van cleistogamie zijn sedert langen tijd 
bekend, (dit werd geschreven in 1863), en meermalen werd 
dit verschijnsel als een argument tegen de sexualiteit der 
planten aangehaald, daar men, althans bij sommige soorten, 
de meeldraden der cleistogame bloemen niet had kunnen ont-- 
dekken. 
In de meeste cleistogame bloemen verlaten de stuifmeel- 
korrels de helmknoppen niet; zij kiemen van binnen in de 
stuifmeelzakjes en zij drijven hunne buizen rechtstreeks in 
den stempel. Helmknoppen en stempel staan zoo dicht moge- 
lijk bij elkander. Zulke bloemen zijn dus uitsluitend tot zelf- 
bevruchting aangepast, en daaruit blijkt dat het geene 
algemeene natuurwet is dat bevruchting met vreemd stuifmeel 
boven zelfbevruchting begunstigd wordt. Wanneer men 
echter met DARWIN aanneemt dat «eene kruising met een 
ander individu slechts „wu en dan — misschien met zeer lange 
