B | hs] 
in de toenmalige wetenschap ingeworteld waren. LiNNAEUS 
en de talrijke plantenkundigen zijner school waren de leer 
_ van de standvastigheid der soorten toegedaan : volgens die 
leer stond iedere plantensoort — en ook iedere diersoort 
— op zich zelf ; de kenmerken van iedere soort waren con- 
stant, en werden onveranderd van de eene generatie op de 
andere overgeërfd. Daarenboven was iedere plantensoort als 
het ware de materieele uitdrukking van een idée van den 
Schepper. Het ligt voor de hand dat KorLREUTER'’s bastaard- 
planten, — die het midden hielden tusschen reeds bestaande 
soorten, — in de classificatie zonder plaats, — die men naar 
goedvinden kon doen ontstaan, en slechts moeielijk als voor- 
stellingen van vooraf bepaalde ideeën kon doen gelden, bij zijn 
tijdgenooten alles behalve welkom waren. — Door KOELREU- 
TER werd aangetoond, dat alleen nauwverwante soorten 
aan bastaarden het aanzijn kunnen geven, en dit strookte 
evenmin met de, alleszins onbepaalde, denkbeelden van de 
Linnaeaansche school over bastaarden. — KOELREUTER’S 
proefnemingen leverden ook een ernstig bewijs tegen de 
evolutieleer, een theorie volgens dewelke de kiem van ieder 
levend wezen al de kiemen zijner successieve nakomelingen, 
in elkander gesloten (geëmboiteerd), in zich bevat ; en in 
t midden der vorige eeuw werd de evolutieleer door de 
meeste plantenkundigen aangenomen. Het moet ons, om al 
die redenen, geenszins verwonderen dat KorLREUTER'S 
geschriften eerst na vele jaren den weerklank hebben gevon- 
den dien zij waardig waren. 
Van een andere zijde nog ondervond KoOELREUTER veel 
tegenkanting. De nieuwigheden, waarmede hij voor den dag 
kwam, vielen waarschijnlijk niet in den smaak van de tui- 
niers, want in 1786, na den dood van zijn beschermster, de 
markgravin Carolina van Baden, werd hij door de vijandige 
gezindheid der hoveniers gedwongen zijn betrekking, als 
