RD de [u] 
Londen (1), reeds vóor 1719, een bastaard tusschen Dianthus 
caryophyllus en D. barbatus kunstmatig verkregen. De eerste 
echter, die dit vraagstuk methodisch en wetenschappelijk 
bestudeerde, was KoeELREUTER (geboren te Sulz am Neckar, 
1733 ; — overleden te Carlsruhe, 1806). De resultaten zijner 
onderzoekingen werden uitgegeven in vier deelen, in 1761, 
1763, 1764 en 1766. In de eerste plaats werd door Korr- 
REUTER bepaald, hoeveel stuifmeel er noodig is om een 
vruchtbeginsel volkomen te bevruchten : te dien einde telde 
hij hoeveel stuifmeelkorrels in eene bloem voorhanden 
waren, en hoeveel korrels op een stempel moesten gebracht 
worden om een volledige bevruchting te bewerken. Hij 
vond b. v‚ in eene bloem van Hibiscus venetianus 4863 stuif- 
meelkorrels, terwijl 50-60 korreis voldoende waren om de 
meer dan 30 zaadknoppen te bevruchten. Hij onderzocht 
insgelijks of, bij diepgesleten, veeldeelige stempels, de 
bestuiving van een enkelen stempeltak voldoende was om al 
de hokjes van het vruchtbeginsel te bevruchten : het resultaat 
was bevestigend (2). 
Hij vestigde in ‘t bijzonder zijn aandacht op de wijze, 
waarop het stuifmeel uit de helmknoppen op den stempel 
gebracht wordt, en hij erkende, welke gewichtige rol de 
insecten daarbij spelen. Bij Epilobiwm ontdekte hij de dicho- 
gamie (ongelijktijdige geslachtsrijpheid der „en der © deelen 
van een en dezelfde bloem). Hij onderzocht de verschillende 
reeds bekende gevallen waarin meeldraden, ten gevolge van 
prikkelingen, bewegingen volbrengen ; hij ontdekte de prik- 
kelbaarheid der stempellobben bij Martynia proboscidea en 
__Bignonia radicans, en hij bracht al die feiten in verband met 
de bevruchting. 
(1) Zie Sacns, loc. cit, blz. 439. 
(2) Zie SacuHs, loc. cit., blz. 441. 
