[3] — 160 — 
werden zij eenvoudig geloochend, door anderen nog verkeerd 
begrepen. Er waren ook plantenkundigen, die trachtten de _ 
ontdekkingen van CAMERARIUS voor de hunne te doen door- 
gaan : dit was onder anderen het geval met den Engelschman 
Parrick Brarr, die in 1720 den inhoud van het werk van 
CAMERARIUS onder zijn eigen naam publiceerde. Weinigen 
werden er gevonden, die het vraagstuk juist begrepen, en 
die, door nieuwe onderzoekingen, de oplossing ervan trachtten 
te bevorderen. 
De beroemde en anders zoo verdienstelijke ToURNEFORT 
handelt, in zijne Jnstitutiones rei herbariae, in 't jaar 1700, 
over de physiologische rol der verschillende deelen der bloem, 
klaarblijkelijk zonder met de geschriften van CAMERARIUS 
bekend te zijn. Hij blijft immers de zonderlinge meening 
van Marpieur toegedaan, dat de bloembladen uit den bloem- 
steel voedsel zouden opnemen en, evenals ingewanden, dit 
voedsel zouden verteren en aan de groeiende vrucht leveren, 
terwijl de bestanddeelen van het sap, welke voor de voeding 
ongeschikt zijn, door de meeldraden naar de helmknoppen 
gevoerd en daarin verzameld, eindelijk, als uitwerpselen 
(stuifmeel !) naar buiten ontlast worden. 
Die ongelukkige theorie werd twintig jaar later nog, in 
1720 dus, door PoNTEDERA aangenomen. Deze schrijver liet 
daarenboven den honig door het vruchtbeginsel inzuigen om - 
de zaden tot ontwikkeling te brengen, en hij beschouwde de 
mannelijke exemplaren der tweehuizige planten als een 
overtollig toevoegsel. 
Het ware nutteloos bij deze en andere wonderlijke theorieën 
langer stil te staan: de schrijvers, die de meening van 
CAMERARIUS door nieuwe onderzoekingen hebben bevestigd, 
zijn meer onze aandacht waardig. 
De eerste proeven met tweeslachtige bloemen schijnen door 
BRADLEY (Mew improvements in gardening, 1717) genomen 
