— 211 — [59] 
de producten der zelfbevruchting overwinnen. Die stelling 
levert eene voldoende basis voor de studie der bloemencon- 
structies, en de waarheid ervan kan proefondervindelijk 
bewezen worden. 
Het ligt voor de hand dat die stelling meer beperkt is dan 
de wet van KnNrient-DARwiN. Het is gemakkelijk te begrijpen 
dat bij alle planten zonder uitzondering, de zelfbevruchte 
nakomelingen in den strijd voor het bestaan eindelijk zullen 
bezwijken, wanneer zij tegenover andere Arwisbevruchte indi- 
viduen zullen staan; dit strookt met alle bekende feiten, en 
daarom is de hoogervermelde stelling juist. Van den anderen 
kant zijn er vele soorten die regelmatig zelfbevrucht worden, 
en bij dewelke zelf- en kruisbevruchte nakomelingen nooit 
tegen elkander strijden ; zulke planten kunnen zich gedu- 
rende een onbepaald getal generatiën door zelfbevruchting 
vermenigvuldigen, en daarom is de wet van KNIiGHT-DARWIN 
onwaar. 
De vraag, of bij sommige planten, de zelfbevruchte nako- 
melingen eindelijk bezwijken in den strijd voor het bestaan 
tegen de kruisbevruchte nakomelingen derzelfde soort, zal 
waarschijnlijk na weinige generatiën kunnen beantwoord 
worden, door proefnemingen van gelijken aard als de (hooger 
beschreven) proeven van DARWIN. Het zal daarentegen, in 
vele gevallen, onmogelijk zijn te beslissen of soorten, bij 
dewelke een dergelijke strijd door uitsluitende en voortdu- 
rende zelfbevruchting vermeden wordt, eindelijk ten gronde 
gaan bij gebrek aan kruising. Darwin verklaart uitdrukke- 
lijk (het varieeren der huisdieren en cultuurplanten, XVII 
hoofdstuk, Ned. vert. Deel II, blz. 121) dat « het is van 
belang, dat de beide partijen zaad (d. w. z. de zelf- en de 
kruisbevruchte zaden) op de tegenovergestelde zijden van 
denzelfden pot worden uitgezaaid, zoodat de zaailingen tegen 
elkander kunnen strijden ; want als zij afzonderlijk worden 
