[34] _— 236 — 
hooger, blz. 174, Passiflora); — er zijn thans een aantal planten 
bekend, die zich gedurende tallooze successieve generatiën uitslui. 
tend door zelfbevruchting (of door vegetatieve vermeerdering) 
voortplanten, zonder daarom eenige teekens van verzwakking te 
vertoonen (Myrmecodia, Wllecebrum verticillatum, sommige Mossen, 
enz.); — in vele opengaande bloemen is de zelfbevruchting beter 
verzekerd dan de kruisbevruchting (Samolus Valerandi, Stellaria 
media var. apetala, enz. enz). Ee 
Al die feiten dwingen ons voor de verklaring der bloemen- 
constructies andere grondslagen te zoeken dan de hoogerge- 
noemde wet. Wij mogen, naar ’t voorbeeld van H. Mürrer, 
alleen aannemen dat zelfbevruchte planten na korteren of 
langeren tijd bezwijken wanneer zij, in den strijd voor het 
bestaan, tegenover kruisbevruchte exemplaren derzelfde 
plant geplaatst worden (zie hooger, blz. 210); — en de aldus 
beperkte stelling zelve is, naar onze meening, voor ernstige 
tegenwerpingen vatbaar. 
Een nieuw gezichtspunt werd echter voor de bloemenbio- 
logie geopend door de theorie van WEIsMANN (1) aangaande 
de oorzaken der veranderlijkheid (der erfelijke individueele 
verschillen), en het is vooral door Burck dat de aandacht der 
bloemenbiologen op deze theorie werd geroepen. 
Tot vóor weinige jaren werd aangenomen, dat alle wijzi- 
gingen die het individu tijdens zijn leven kon verkrijgen, ten 
gevolge van het gebruik of niet gebruik van organen, van 
gewoonte en oefening, van slechtere of betere voeding, enz. 
op de nakomelingen konden overgaan, en dat derhalve de 
(1) WEISMANN, Die Kontinuität des Kiemplasmas als Grundlage einer 
Theorie der Vererbung. Jena, 1885. — Id. Die Bedeutung der sexuellen 
Fortpflanzung für die Selektionstheorie. Jena, 1886. 
Zie ook o. a. BurcK, Eenige bedenkingen tegen de theorie van Weis- 
mann, enz. — Bot. Jaarb. III, 1891, blz. 32-73 (aan dit opstel hebben wij de 
volgende bladzijden grootendeels ontleend). 
