— 237 — [85] 
verschillende voorwaarden waaronder de individuen leefden 
(klimaat, enz.) de eigenlijke bron vormden voor de vele 
variaties, die bij de afstammelingen vielen op te merken. De 
teeltkeus zoekt uit al deze variaties de individuen uit, die 
afwijkingen vertoonen, welke het meest dienstig zijn voor 
de soort in verband met de condities waaronder zij leeft, en 
deze dienstige afwijkingen blijven door overerving op de vol- 
gende generaties behouden. 
WEISMANN, hoogleeraar te Freiburg, heeft de feiten, die 
ten voordeele dier theorie aangehaald werden, aan een nauw- 
gezet en critisch onderzoek onderworpen, en hij is daarbij 
tot het resultaat gekomen dat tot nw toe geen enkel goed 
geconstateerd feit bekend is, hetwelk als bewijs khan dienen voor 
de stelling, dat eenige door het individu tijdens het leven ver- 
kregen eigenschap op de nakomelingen is overgeërfd. 
WEIsMANN stelt zich voor dat de overerving hierop berust, 
dat van het werkzame en kenschetsende deel van de kiem, 
het kiemplasma, steeds een minimale hoeveelheid onveran- 
derd blijft bij de ontwikkeling van kiem tot organisme, en dat 
deze rest dient om de basis te vormen van de kiemcellen 
(eicellen, stuifmeelkorrels, enz.), die op hare beurt aan 
nieuwe individuen (aan nakomelingen) het aanzijn zullen 
geven (1). Het kiemplasma blijft derhalve van generatie tot 
generatie behouden. Het vermogen van het kiemplasma, om 
zich tot een volkomen organisme te ontwikkelen, berust op 
zijne bijzondere, buitengewoon ingewikkelde moleculaire 
structuur. 
De kiemcellen zijn dus — althans wat haar kenschetsend 
(1) Met andere woorden, bij iedere geboorte wordt een gedeelte van het 
kiemplasma van het ei, waaruit het nieuw individu voortspruit, niet 
gebruikt om de weefsels van het nieuw individu op te bouwen, maar het 
blijft behouden om de kiemcellen der volgende generatie te vormen. 
