Be] aten 
gedeelte, haar kiemplasma betreft — niet het product van 
het lichaam zelf, maar de kiemcellen der successieve genera- 
tiën staan tot elkander in dezelfde verhouding als een reeks 
van generatiën van eencellige organismen, welke door een- 
voudige celdeelingen de een uit de andere gesproten zijn. 
Het kiemplasma wordt dus niet in elk individu opnieuw ge- 
vormd, maar is daar reeds als zoodanig voorhanden. Het 
staat derhalve buiten den invloed van de uitwendige voor- 
waarden waaronder het individu leeft, en zijn aard, zijne 
chemische samenstelling en moleculaire structuur worden 
door die voorwaarden niet in ’t minst gewijzigd. Hieruit 
volgt dus natuurlijk dat alleen zulke kenmerken van de eene 
generatie op de andere overgaan, die reeds in het kiemplasma 
zijn opgesloten. | 
Wanneer men nu met WEISMANN aanneemt dat dit kiem- 
plasma slechts uiterst moeielijk wijzigingen ondergaat, niet- 
tegenstaande het tot in het oneindige groeit en zich voedt, en 
dat zijne structuur gansch onafhankelijk is van het individu 
waarin het zich ophoudt, zoo vraagt men natuurlijk op welke 
wijze dan de variabiliteit tot stand komt, en waarom niet 
alle nakomelingen precies aan elkander en aan de ouders 
gelijk zijn. 
Prof. WEISMANN meent nu, dat de grond voor de erfelijke 
individueele verschillen moet gezocht worden in de geslachte- 
lijke voortplanting. 
Gelijk bekend is berust deze op de vereeniging van de 
kernen van twee kiemcellen (eicel en stuifmeelkorrel) en 
daardoor ook van hare kiemplasma’s (eerste generatie), tot 
eene nieuwe kern met nieuw kiemplasma (tweede generatie). 
Beide kiemplasma’s (s* en ©) nu zijn de dragers der specifieke 
overervingstendenzen der beide individuen der eerste gene- 
ratie, en uit hunne vereeniging ontstaat een kiemplasma, 
waarin deze beide tendenzen vereenigd voorkomen. Dit kiem- 
