[102] — 264 — 
Uit de vorige opmerkingen blijkt, dat het gedeelte der 
bloementheorie, hetwelk op de kleuren der bloemen betrek- 
king heeft, op wankelende gronden berust. Het is zeer wel 
mogelijk, dat in vele gevallen de kleuren der bloemen wer- 
kelijk aanpassingen zijn tot het insectenbezcek, maar onge- 
twijfeld zijn er nog andere factoren in het spel, en indien de 
Sprengelsche verklaringen in de wetenschap blijven heer- 
schen, zullen wij er niet aan denken, die andere factoren op 
te zoeken, — en wij zullen daarenboven gevaar loopen, vele 
feiten over te slaan. 
Bij vele planten, o. a. bij een aantal Umbelliferen, Scabiosa, 
Viburnum Opulus, enz., zijn de randbloemen der inflores- 
centie grooter dan de centrale bloemen, en daarenboven 
gewoonlijk onregelmatig, daar de kroonbladen (of -slippen) 
die buitenwaarts gekeerd zijn, grooter zijn dan die, welke 
naar het centrum toegekeerd zijn. SRRENGEL heeft dit ver- 
schijnsel verklaard uit het oogpunt der bestuiving door insec- 
ten : de Natuur heeft de randbloemen grooter gemaakt,om de 
geheele inflorescentie meer in ’t oog springend te maken (1). 
Ook deze meening treffen wij bij de meeste moderne 
bloemenbiologen aan : de grootere afmetingen der randbloe- 
men worden beschouwd als het gevolg eener aanpassing aan 
insectenbezoek. Dit komt ons zeer twijfelachtig voor ; waar- 
schijnlijk is de asymmetrie der randbloemen bij vele soorten 
niets anders dan een geval van klinomorphie (2), d. w. z. 
een niet erfelijke eigenschap, die niet kan ontstaan zijn door 
not, and cannot be (except teleologically), explained by sexual selection, 
but in origin and continued development are outcrops of a male as opposed 
to a female constitution. » 
(1) Zie daarover : P. Knuth, Christian Konrad Sprengel, das entdeckte 
Geheimniss der Natur. — Bot. Jaarb. V, 1893, blz. 61. 
(2) Zie b. v. WiesneR, Elemente der wissenschaftlichten Botanik : 
Biologie der Pflanzen. Wien, 1889, A. Hölder. 
