[104 — 256 — 
Wanneer men, naar ’t voorbeeld van Sprengel, de geheele 
constructie der bloemen tracht in verband te brengen met de 
bestuiving, verliest men uit het oog, dat zekere organen der 
bloem een andere verrichting volbrengen, vóor, of tijdens, of 
na den bloei, Sommige deelen der bloem spelen b. v. eene rol 
bij de verspreiding der zaden. De opgeblazen kelk van Silene 
inflata, van Rhinanthus cristatus, en van andere planten 
wordt door de meeste bloemenbiologen beschouwd als een 
beschuttingsmiddel tegen de aanvallen van insecten, nl. van 
sommige hommels (B. terrestris, mastrucatus, enz), die de 
kroonbuis van vele bloemen van ter zijde doorboren om den 
honig te stelen. De biologen die zich met de verspreiding der 
zaden bezighouden (1) geven daarvan een geheel andere ver- 
klaring : wanneer de zaden rijp zijn en wanneer de vrucht 
opengaat vervult de verdroogde kelk de rol van windvang, 
waardoor het heen en weer schudden der plant door den 
wind, en bijgevolg de uitstrooiing der zaden, bevorderd 
wordt. Het is natuurlijk onmogelijk te beslissen, welke van 
de beide verklaringen de juiste is : het is waarschijnlijk, dat 
de opgeblazen kelk tot de beide verrichtingen dient, maar dit 
leert ons niets omtrent de oorzaak, waaraan het ontstaan 
van dien kelk moet toegeschreven worden. 
KERNER VON MARILAUN (2) heeft de aandacht gevestigd op 
talrijke inrichtingen, waardoor ongenoode gasten (d. w.z. 
insecten, of dieren in ’t algemeen, die honig of stuifmeel 
nuttigen zonder de bloemen te bevruchten) verhinderd wor- 
den in de bloemen te dringen. 
Over Pinguicula sprekende zegt KeERNER o. a. : « De 
(1) F. HipeBRANDT, Die Verbreitungsmittel der Pflanzen. Leipzig, 
Engelmann, 1873 (Blz. 64). 
(2) Die Schutzmittel der Blüthen gegen unberufene Gäste, met 3 platen 
— Festschrift der k. k. zool.-bot. Ges. in Wien, 1876, 
