— Zl — [109] 
dat de meeste bloemenbiologen, als het ware onbewust, bij 
voorkeur die bloemen bestudeeren, waarin de kruising door 
eene of andere inrichting bevorderd wordt, terwijl zij de auto- 
game bloemen grootendeels versmaden,ofwel,bij de studie dier 
bloemen, vooral hunne aandacht vestigen op die bijzonder- 
heden, welke kruising schijnen te bevorderen. En het onder- 
zoek van vele bloemenbiologen is daarenboven, zooals BURCK 
zeer terecht doet opmerken, « dikwerf niet van gebrek aan 
de noodige objectiviteit vrij te pleiten en herhaaldelijk vindt 
men dan ook in de literatuur bloemenconstructies besproken 
met adaptaties, die zouden dienen tot verzekering van kruis- 
bevruchting, die ook een andere lezing toelaten ». 
In de twee groote werken van H. Mürrer b. v. worden 
zeer veel planten, die nochtans alomverspreid zijn, maar die 
weinig of niet door insecten bezocht worden, en waarin zelf- 
bevruchting de regel is, met stilzwijgen voorbijgegaan. En 
nochtans heeft H. Mürrer zelf, in zijn voorbericht (1), duide- 
lijk aangetoond dat men geheel verkeerd te werk gaat, wan- 
neer men de bloemenconstructies uit het oogpunt der wet van 
Knight-Darwin wil verklaren. Volgens MürLrLErR mogen wij 
alleen aannemen dat zelfbevruchte nakomelingen vroeg of 
_ laat ten gronde gaan, wanneer zij in den strijd voor het 
bestaan tegenover kruisbevruchte planten derzelfde soort 
_ geplaatst worden, — maar dat zelfbevruchting alleen vol- 
doende is voor het behoud van het ras, daar een dergelijke 
_ concurrentie niet kan tot stand komen, wanneer slechts een 
enkele soort van nakomelingen (namelijk zelfbevruchte) 
bestaat. Door die hypothese kunnen wij (volgens MürLeR) 
verklaren waarom, van den eenen kant, bij zoovele bloemen 
kruisbevruchting bevorderd wordt, terwijl van den anderen 
' , 
„ a 
(1) The fertilisation of flowers, 1883. — Zie hooger, bla. 210. 
