[u0/ — 22 — 
kant, zoovele andere bloemen zich met zelfbevruchting alleen 
tevreden stellen. 
Het komt ons voor, dat zelfs Mürrer’s onderstelling, al is 
zij veel meer beperkt dan de wet van Knight-Darwin, niet 
voldoende is om de bloemenconstructies te verklaren. Het is 
immers algemeen bekend, en Darwin zelf heeft reeds deze 
opmerking gemaakt (Cross-and self-fertilisation, blz. 442-443), 
dat bij zeer vele planten geene verhouding bestaat tusschen 
de voordeelen (aangroeiing van levenskracht, van vrucht- 
baarheid, enz.) door de kruisbevruchting opgeleverd, en de 
meerdere of mindere volkomenheid der middelen waardoor, 
in de bloem, zelfbevruchting vermeden en kruising bevorderd 
wordt (1). Hieruit mag reeds a priori besloten worden, dat 
men te vergeefs de verklaring der bloemenconstructies van 
ééne eenvoudige wet zal verwachten. De zaak is veel meer 
ingewikkeld. Ten tijde van SPRENGEL kon de wetenschap zich 
tevreden stellen met een idee, namelijk « dat de Natuur niet 
schijnt te willen dat eenige bloem bevrucht worde met haar 
eigen stuifmeel». Thans achten wij een dergelijke verkla- 
ring niet voldoende, — maar wanneer wij dat idee in een 
modern kleed steken, wanneer wij zeggen dat de bloemen 
(of de meeste bloemen) niet met haar eigen stuifmeel bevrucht 
worden omdat de zelfbevruchte exemplaren zwakker zijn 
dan de kruisbevruchte, dan zijn wij al zeer weinig vooruit- 
gegaan, en zoolang wij niet kunnen zeggen waarom de kruis- 
bevruchte nakomelingen krachtiger zijn is het geheim niet 
ontsluierd (2). 
(1) Bij Corydalis cava b. v. is de bloem volkomen zelfsteriel ; de voor- 
deelen der kruising zijn hier dus oneindig groot, en nochtans zou men 
volkomen het recht hebben uit de bloote studie van hare constructie te 
besluiten dat zij tot zelfbevruchting aangepast is. (Zie hooger, blz. 201). 
(2) DARwIN, Cross and self-fertilis., blz. 455. 
