[16] — 268 — 
dezelfde is, en als een veranderlijke grootheid moet beschouwd _ 
worden. Die middelmatige optimale waarde schijnt in zeer 
vele gevallen verkregen te worden als de twee kiemcellen 
(stuifmeelkorrel en eicel) behooren tot twee verschillende 
individuen van een en dezelfde soort (gewone kruisbevruch- 
ting). Wordt de waarde van het verschil grooter (1) of 
wordt zij kleiner (2), — dan wordt het resultaat der bevruch- 
ting over t algemeen minder gunstig, of de bevruchting 
wordt onmogelijk. — Er zijn echter ook gevallen, waar de 
optimale waarde als het ware verplaatst is, d. w. z. grooter 
of kleiner dan in het gewone geval. Bij de erwt b. v. is het 
verschil tusschen de kiemcellen van twee varieteiten optimaal. 
In andere gevallen schijnt de bewuste waarde binnen ruime 
grenzen te mogen variëeren, zonder aanmerkelijke variaties 
in de gevolgen der bevruchting te veroorzaken : dit schijnt 
het geval te zijn met die planten, bij dewelke slechts een 
zeer gering verschil bestaat tusschen de gevolgen der zelf- 
bevruchting en die der kruisbevruchting. 
De « wet van NäaeLt » strookt volkomen met de resultaten 
van Darwin's proefnemingen (3). Naar onze meening draagt 
deze wet veel meer den stempel van een echte natuurwet dan 
de dusgenoemde « wet van KNiGHT-DARWIN ». De wet van 
Knight-Darwin is eigenlijk niets anders dan een corollarium 
van de wet van Näceur, hetwelk niets anders beteekent dan 
dat, bij de kruisbevruchting, de constitutioneele verschillen 
tusschen de kiemcellen schier altijd dichter bij het optimum 
liggen dan in het geval der zelfbevruchting. 
De proefondervindelijke methode nu moet de wet van 
(1) B. v. als de ouders tot verschillende soorten behooren. 
(2) B. v. als de beide kiemcellen door een enkel individu of door nauw 
verwante individuen voortgebracht worden. 
(3) Zie DARWIN, Cross- and Self-fertilisation, 1876, blz. 455. 
