[146] — 28 — 
geheele bloeiwijze is eerst Q, en wordt daarna o”. (KiRCHNER, Neue 
Beobacht., 1886). 
98. Alopecurus pratensis L. 2 
De proterogynie is even volkomen als bij Anthowanthum(zie NF90); 
zelfbestuiving is uitgesloten (zie HiLpeBRANDT, loc, eit. blz, 745). — 
Bij deze soort komt viviparie somwijlen voor (zie WAKKER, Ned. 
kruidk. archief, V, 4° stuk, blz. 682). 
99. Alopecurus geniculatus L. ©. 
Stemt met 4. agrestis overeen. (KiRCHNER, Beiträge zur Biologie 
der Blüten, 1890.) | 
Volgens KERNER (Pflanzenleben, II, blz. 139) wordt het stuifmeel 
bij Alopeeurus (soort niet aangeduid) omstreeks 7-8 ure ’s morgens 
ontlast. 
100. Phleum pratense L. 2. 
Proterogyvnisch, evenals Alopecurus pratensis. Helmknoppen geel 
of violet. Stuifmeel om 7-8 ure ’s morgens ontlast (KERNER, Pflan- 
zenleben, II, blz. 139), 
Volgens KircHNER (Beiträge, 1890, blz. 8) zou deze soort daaren- 
tegen homogaam zijn. 
Wij hebben te Gentbrugge-bij-Gent (1892) enkele exemplaren met 
fraaie levendbarende (vivipare) aren aangetroffen. 
101. Agrostis vulgaris With. 2. — 102. A, alba L. 2. 
103. A. canina L. 2. | 
Volgens KERNEz (loe. cit, blz. 139) wordt het stuifmeel bij de 
meeste soorten van het geslacht Agrostis omstreeks 11 ure ’s mor- 
gens ontlast. 
Gedurende den bloei zijn de takken der pluim uitgespreid: 
vormen een hoek van 45°-80° met de hoofdas. Bij A. vulgaris ee. 
zij na den bloei meer of minder uitgespreid; bij A. canina èn alba 
worden zij na den bloei meer of minder rechtopstaande (CossoN et 
GERMAIN, Flore envir. Paris, 1845), 
101. Apera spica-venti P. V. ©. — Niet onderzocht. 
105. Calamagrostis Epigeios Roth. 2. 
106. C. lanceolata Roth. 2. 
Volgens KERNER (loc. cit., blz. 139) wordt het stuifmeel omstreeks 
12-1 ure ontlast. — Evenals bij Agrostís zijn de takken der inflo= 
rescentie afstaande als het stuifmeel ontlast wordt. 
ae a a Vrande AT 
