[206] — 358 — 
van 3 mill, van haar voorste uiteinde plotseling tot 4 mill. verbreed 
is, daarna opnieuw nauwer wordt, en eindelijk aan haar rand 2 spitse 
tanden draagt : door deze tanden wordt de spleetvormige ingang in 
een zeer klein voorste en een veel langer achterste gedeelte verdeeld. 
De stijl kijkt door het klein voorste gedeelte uit, terwijl het langer 
achterste gedeelte aan den kop der bij toegang verleent. Het breed 
gedeelte der spleet heeft gladde randen, terwijl het nauw gedeelte 
(tusschen het breed gedeelte en de basis der lippen) naar buiten opge- 
rolde randen heeft en aan weerszijden met stekeltjes gewapend is. 
Aan weerszijden is de bovenlip voorzien van een roodachtigen ver- 
dikten band, die begint omtrent het breed gedeelte der spleet, naar 
achteren loopt en omtrent op dezeifde hoogte als de basis der on- 
derlip verdwijnt. 
De bij (hommel) komt met uitgestrekte slurf aangevlogen, en ter- 
wijl zij zich op de onderlip zet voert zij hare slurf in het breed 
gedeelte der spleet: zij vermijdt daarentegen de aanraking der ste- 
keltjes aan den rand van het nauw gedeelte (vergelijk met Melam- 
pyrum, nr 242). Haar kop raakt hierbij den stempel aan, en door den 
scheeven stand der onderlip zal de kop der bij eveneens scheef gehou- 
den worden. De bij steekt nu haar kop door het breed gedeelte der 
spleet in de bloem, en hierdoor worden de twee dikke banden (die. 
niet buigzaam zijn), aan weerszijden naar buiten gedrukt: ten ge- 
volge daarvan worden de beide punten, waar de genoemde banden 
en het bovenste uiteinde van den opgerolden rand samenloopen, van 
elkander verwijderd: de bovenste (voorste) hoek van de spleet wordt. 
hierdoor geopend. De twee spitse tanden, die in den toestand van 
rust elkander bijna aanraken en de twee helften van den stuifmeel- 
behouder tegen elkander houden, worden nu ook uiteen gedrukt. 
De helmknoppen divergeeren nu van onderen, door de veerkrach- 
tige spanning van hunne gebogen helmdragers, terwijl zij van boven 
vereenigd blijven. De stuifmeelbehouder gaat aldus (evenals de beide 
schalen eener mossel) van onderen open, en stuifmeel valt op den 
kop der bij, juist op de plaâts die te voren den stempel had aange- 
raakt. — Heeft de bij een korte slurf, dan moet zij haren kop diep 
in de bloem steken, en zij drukt alsdan de onderlip een weinig naar. 
beneden. — Als de bij de bloem verlaat wordt de bloem door de 
veerkracht der dikke banden weder dichtgemaakt, en de stuifmeel 
behouder wordt gesloten, Een bij met een 10 mill, lange slurf kan, 
