[210] er ISP ae 
d'en van boven ® zijn, enz. Gedurende het 1° tijdperk zijn de bloe- _ 
men weinig ìn ’t oog springend : zij doen zich alsdan (bij een opper- 
vlakkig onderzoek) voor alsof zij nog niet ontloken waren. Filamenten 
der meeldraden dun ; helmknoppen zeer beweeglijk ; de meeldraden 
worden door den wind heen en weer bewogen, en aldus wordt het 
droge stuifmeel uitgestrooid. (KiRCENER, Flora). 
-_Bij P. lanceolata hebben wij (te Melle-bij-Gent, 20 Juni 
1893) enkele zeer krachtige exemplaren met Q bloemen aan- 
getroffen : de stijlen zijn veel langer dan bij de gewone 
exemplaren. 
Er zijn ook gynomonoecische exemplaren bij dewelke ® en ° bloe- 
men, alsook bloemen met enkele gereduceerde meeldraden, in 
dezelfde aar voorkomen. (KIRCHNER). 
253. Plantago major L. — Windbloemig. 
Proterogynisch. Gewoonlijk bruinachtige bloemkroon, witte helm- 
dragers en rood-bruine helmknoppen. Som wijlen zijn de helmknoppen 
geel of groenachtig-geel, iets grooter en breeder dan gewoonlijk ; 
somwijlen zijn zij wit. (KIRCHNER, Flora). Stemt in hoofdzaak Kn 
NF 252 overeen. 
254. P, coronopus L. — Windbloemig. 
Fam. XXIV. VERBENACEEËN. 
255. Verbena officinalis L. — Lila-blauwe bijenbloem. 
— (Fl. melittophile, lilas-bleuâtre). — Müller, Weit. 
Beobacht., 1882. 
Homogaam. Kroonbuis 3 mill. lang: Honigklier aan de basis van 
het vruchtbeginsel. Kroonbuis in hare voorste helft iets samenge- 
drukt en verticaal naar boven gericht, waardoor honig tegen regen 
beschut wordt. Honig wordt tegen ongenoode gasten beschut door 
een ring van naar voren samenneigende haren, van binnen in de 
kroonbuis, dicht bij haren ingang. De onderste kroonslip dient tot 
landingsplaats. Bijen, die hare slurf in de kroonbuis voeren, raken 
vooreerst de helmknoppen, en daarna de breede tepeldragende 
onderste stempellob aan. Daar de helmknoppen, met de spleten waar- 
uit het stuifmeel voor den dag komt, schuin naar onderen (tegen den 
bloembodem) gekeerd zijn, wordt de slurf, terwijl zij naar binnen 
