[230] — 382 — 
Proterandrisch. Kroonbuis 25-30 mill. diep, aan den ingang 8-10 _ 
mill. breed, aan de binnenzijde met talrijke witachtige kringen met 
een bruin middelpunt, en op den bodem afwisselende witachtige en 
blauwe strepen; aan de buitenzijde 5 groene strepen. Honig afge- 
scheiden door de basis van den steel van het vruchtbeginsel. De 
bloemen sluiten zich bij duister weder en ’s nachts. In hare onderste 
helft wordt de kroonbuis plotseling nauwer, daar de filamenten der 
met de kroon vergroeide meeldraden hier dicht tegen het vruchtbeg. 
aanliggen. Een hommel kan dus tot het midden der bloem binnen- 
dringen. In het 1® stadium is‘de nog gesloten stempel tusschen de 
hetmknoppen verborgen : deze zijn aan de buitenzijde met stuifmeel 
bedekt. In het 2e stadium zijn de twee stempeltakken geslachtsrijp, 
met hunne tepelzijde naar buiten gebogen, boven de helmknoppen. 
Spontane zelfbestuiving schijnt onmogelijk te zijn. 
285. Cicendia filiformis Del. — Niet onderzocht. Bloe- 
men klein, waarschijnlijk autogaam. Groeit o.a. tusschen 
Thourout en Ruddervoorde. 
286. Erythraea Centaurium Pers. — Roode vlinder- 
bloem ? ?, zonder honig. — (FI. lépidoptérophile??, sans 
nectar). — Mürrer, fertil., blz. 407. — KrrcnNeEr, Flora, 
blz. 543, en Neue Beob., 1886, blz. 63 ; — ScHuLz, Beitr., I, 
1888, blz. 71 ; — (WirsonN, Nature, N° 462. blz. 509, 
gecit. naar KIRCHNER). 
Kroon trechtervormig, aan de keel ingesnoerd. Grootte en struc- 
tuur der bloem veranderlijk. De meeldraden steken ongeveer 4 mill. 
buiten de kroon uit ; zij zijn meer of minder tot een bundel vereenigd 
en iets naar ééne zijde gebogen, terwijl de stijl (althans in langstijlige 
bloemen) naar de tegenovergestelde zijde gebogen is. Lengte van 
den stijl (soms bij één en dezelfde plant) veranderlijk : soms even: _ 
lang als de meeldraden, soms aan den ingang der kroonbuis, en 
tusschen deze beide uitersten veel overgangsvormen. Lengte der 
meeldraden schijnt alleen met de grootte der bloem te varieeren. 
Homogaam,soms(vooral de kortstijlige bloemen)iets proterandrisch. 
De bloemen sluiten zich bij ongunstig weder en aan ’t eind van den — 
bloei : dus spont. zelfbest. Misschien doorboren insecten (vlinders) de 
weefsels der bloem met den top hunner slurf. De helmknoppen zijn 
