[354 — 172 — 
Te Halle a. S. bloeit deze soort in vele jaren den geheelen winter _ 
door, onder de sneeuw. Als de plantjes uit de sneeuw zijn gedooid 
zijn zij beladen met rijpe en onrijpe vruchten, met bloemen en met 
knoppen. De bloemen zijn volkomen cleistogaam : hare kelkbladen 
zijn veel korter dan in de normale opengaande bloemen. Meeldraden 
2-3, met korte helmdragers en helmknoppen die niet kleiner zijn 
dan in de normale bloemen. De twee stijlen zijn doorgaans zeer klein 
en over hunne geheele lengte bezet met papillen,die langer en dikker 
zijn dan in de opengaande bloemen (Schulz, Beiträge. II, blz. 76). 
Bezoekers: Allotrope Dipteren : Olivieria lateralis 
F., zgd., 2 exemplaren, zonnig weder, 20. 5. 88. Gentbrugge. — 
FAM. LIII. PORTULACACEEËN. 
467. Montia fontana L 
Kroon lbladig, 5slippig, gespleten, zeer klein, grootendeels in de 
kelkslippen weggedoken. De bloemen gaan zelden (bij zeer zonnig 
weder) volkomen open. Zelfbevruchten is de regel. 
FAM. LIV. RANUNCULACEEËN. 
468. Thalietrum flavum L. — Gele pollenbloem, zonder 
honig. (Fleur jaune, à pollen.) — Mürrer, Fertil., blz. 70. 
Volgens MürLERr (Fertil., blz. 71 en Weit. Beob. I) is Thalictrum 
minus een windbloemige nakomeling van insectenbloemige voor- 
ouders. De bloemen zijn proterogynisch, naar onderen of zijdelings — 
gekeerd. Helmdragers lang, dun en slap. Wordt soms door insecten 
bezocht. — De helmknoppen gaan successievelijk open, het stuifmeel — 
is iets kleverig, en de helmknoppen zijn fraai geel : deze kenmerken 
kunnen als een erfdeel van insectenbloemige voorouders beschouwd — 
worden. 
Volgens ScruLz (Beiträge, II, blz. 2) is Th. minus in Zuid-Tirol _ 
homogáam of zeer zwak proterogynisch. Spontane zelfbestuiving 
zou vaak plaats grijpen. 
469. Anemone nemorosa L. — Witte pollenbloem. —_ 
(FL. blanche, à pollen.) — Mürrer, Fertil., bla, 72. 
. 
4 
â 
E 
E 
