[472] el 
de vorige soort zijn de bloemen proterandrisch : vooreerst gaan de. 
5 episepale helmknoppen open, en daarna de 5 epipetale. Als de laat- 
ste helmknoppen verslenst zijn komen de stempeltepels aan ’t 
uiteinde der stijlen te voorschijn. De kroonbladen en de meeldraden 
zijn wijd uitgespreid; dientengevolge is spontane zelfbestuiving 
onmogelijk. 
Vruchtbladen 5. Aan de basis van ieder vruchtblad, tusschen dit 
vruchtblad en het overeenkomstige kroonblad bevindt zieh een 
schub, die aan haar top honig afscheidt. Door insecten wordt 
gewoonlijk kruisbevruchting, zeldzamer zelfbestuiving bewerkstel- 
ligd. (Beschrijving ontleend aan MüLLER.) 
De plant heeft onderaardsche knollen en vermeerdert zich vege- 
tatief. 
Fam. LXXX. SAXIFRAGACEEËN. 
596. Saxifraga tridactylites L. — Wit met blootlig- 
genden honig. — (Blanc, à nectar librement exposé). — 
KircuNer, Flora, blz. 405. 
Bloemen klein, wit, nu eens zwak proterandrisch, dan weder zwak 
proterogynisch. Als de bloem proterandrisch is gaan de helmknop- \ 
pen gedurende het eerste tijdperk van den bloei successievelijk | 
open. Daarna spreiden de 2 stijlen zich uit.—Als de bloem proterogy- | 
nisch is zijn de stempels geslachtsrijp als de bloem ontluikt ; korten 
tijd daarna gaan de helmknoppen successievelijk open. Zij komen 
van zelf met de stempels in aanraking, en aldus grijpt spontane — 
zelfbestuiving plaats. — Plant zelfvruchtbaar. Bij regenachtig weder — 
blijven de bloemen gesloten. 
De twee hoogervermelde vormen der dichogamie schijnen op 
verschillende groeiplaatsen voor te komen. (Müller, Fertilis., 
blz. 244). f 
Honig wordt afgescheiden door een schijf die zich rondom de 
basis der stijlen, aan de bovenzijde van het (onderstandig) vrucht: Ô 
beginsel bevindt. Ä 
Wij hebben zelf de bloemen niet onderzocht. De plant is in ons 
gebied zeer zeldzaam. In de zeeduinen, waa zij daarentegen over= 
vloedig voorkomt, hebben wij nooit bezoekers gezien. | 4 
# 
597. Chrysosplenium alternifolium L. — Geel met 
ee 
eh 
AM 
