— 393 — [575] 
gegraven worden, ontworteld, maar daarna, van Juni tot 
September, gedurende de gunstigste maanden van ’t jaar dus, 
wordt aan het onkruid den vrijen teugel gegeven. Hier vinden 
wij in hoofdzaak dezelfde soorten als op de roggevelden terug: 
b. v. de korenbloem (Centaurea cyanus) die hier meestal in 
Augustus en September bloeit, en minder hoog, meer uit- 
gestoeld is dan tusschen de rogge ; Polygonum Persicaria en — 
lapathifolium, Vicia hirsuta, tetrasperma en sativa; Eu- 
phorbia helioscopia en Peplus, Myosotis intermedia, Matri- 
caria chamomilla, Mereurialis annua, Sonchus- soorten, 
sScleranthus annuus, Stellaria media enz. komen hier in - 
krachtige planten voor, te meer daar de aardappelplanten 
boven den grond allengs verdrogen en hare bladen verliezen, 
en aldus voor het onkruid plaats maken. 
Sommige soorten vertoonen zich hier in tweeërlei exempla- 
ren: de eene, die tusschen de voren staan, zijn in hunne 
ontwikkeling verder gevorderd dan de andere, die in de 
voren staan. In September treft men b. v. ix de voren 
kleine, bloeiende exemplaren van Chenopodium album aan, 
terwijl de exemplaren die fwsschen de voren staan, en die 
bij het aanaarden niet geleden hebben, veel grooter zijn en 
reeds rijpe vruchten dragen. Geheel de aardappelflora bloeit 
later dan de flora der roggevelden. — In September worden 
de aardappelen gerooid: de rijpe knollen worden met de 
vork uit den grond gehaald, en het onkruid wordt tevens 
ontworteld en bijeengegaard. De zaden der meeste soorten 
(Papaver, Chenopodium, Polygonwm, enz., enz.) zijn echter 
rijp of bijna rijp; zij komen bij duizenden van de planten los, 
en worden aldus op het veld uitgestrooid. Door vele land- 
bouwers wordt het onkruid verbrand, en daardoor wordt het 
zaad, dat bij het heen en weer sleuren niet losgekomen is, 
grootendeels vernield. Door anderen wordt het uitgewied en 
op groote hoopen gelegd : deze hoopen blijven eenige maanden 
