— 415 — [597] 
bouwkundige der provincie Oost-Vlaanderen, ons heeft doen 
opmerken. Te Melle hebben wij in 1894 geconstateerd, dat 
b. v. Oenanthe fistulosa nog geen enkel rijp vruchtje had voort- 
gebracht toen de weide gemaaid werd, terwijl de zaden van 
Rhinanthus cristatus reeds grootendeels uitgestrooid waren, 
tot groot nadeel van het gras, dat van deze woekerplant veel 
te lijden heeft, 
‚Planten die, in de weiden, in de onmiddellijke nabijheid 
van slooten en rivieren groeien, ontsnappen gewoonlijk aan 
de zeis : aldus kunnen enkele exemplaren van soorten, die 
elders ten onder gebracht worden, behouden blijven. Dit is 
echter niet altijd evenzeer het geval, want somwijlen worden 
niet alleen de planten aan de oevers der slooten, maar zelfs 
de Gramineeën die @% de slooten groeien (b. v. Alopecurus 
geniculatus) afgemaaid. — Sommige weiden worden langzaam 
overrompeld door Urtica dioica (brandnetel) : als deze plant 
ineen weide eenmaal post gevat heeft, rukt zij in dichte 
gelederen voort. Hare forsche stengels worden door de 
maaiers en later door het vee vermeden en blijven staan, en 
worden aldus in hun strijd tegen de andere weideplanten 
bevoordeeld. Dit hebben wij o. a. tusschen Heusden en 
Melle op verschiedene plaatsen waargenomen. 
Als de weide gemaaid en het hooi weggehaald is schieten 
de planten wederom uit, maar nu staan zij tegenover een 
nieuwen vijand, n. 1. het rundvee, dat schier iederen dag in 
de weide losgelaten wordt. Door het vee wordt een nieuwe 
teeltkeus gepleegd : de soorten die door de taaiheid en de 
draderigheid van hare stengels (b. v. Centaurea nigra), of 
door scherpe stekels (Ononis spinosa, distels), of door onaan- 
genaam smakende stoffen (Zanunculus acris), of door brand- 
haren (Urtica) of op een andere wijze van de aanvallen van 
het vee gevrijwaard worden, blijven behouden ; zij kunnen, 
vooral indien het weder gedurendé de laatste zomermaanden 
