— 469 — [651] 
proletariërs doen ontstaan. De invloed dezer onbekende facto- 
ren is echter ongetwijfeld zeer beperkt geweest, want pro- 
letariërs, die kunnen voortbestaan op gronden, welke niet 
van tijd tot tijd omgewerkt worden, zijn in ons gebied zeer 
weinig talrijk. (Drosera; Cicendia, filiformis, misschien enkele 
Filago-soorten, Radiola linoides;, enz.) 
Onze hypothese omtrent het ontstaan der proletariërs 
geeft een bevredigende verklaring van een aantal bijzonder- 
heden, die wij in de constructie van de bloemen dier planten 
constateeren. De meeste proletariërs scheiden honig af, maar 
de honigafscheiding is zoo gering, dat zij daardoor nutteloos 
wordt; vele proletariërs hebben een gekleurde bloemkroon, 
maar deze bloemkroon is zoo klein, dat zij als lokmiddel geen 
diensten bewijst; de bloemen der meeste proletariërs ver- 
spreiden een reuk; deze reuk is echter zoo zwak, dat men 
talrijke bloempjes moet bijeenbrengen om hem waar te 
nemen; enz. Al deze inrichtingen zijn nutteloos; wij moeten 
ze beschouwen als overblijfsels van inrichtingen die bij de 
rijke voorouders der proletariërs veel volmaakter waren en 
bijgevolg insecten konden aanlokken… 
In ons gebied, waar de landbouw sedert eeuwen een hoogen 
trap van volmaaktheid heeft bereikt, waar de akkers schier 
nooit braak liggen en met veel zorg worden gewied, zijn de 
voorwaarden tot het ontstaan van proletariërs zeer gunstig. 
In sommige landen, waar de cultuurgronden met minder zorg 
worden omgewerkt en gewied, heeft het akkeronkruid 
wellicht in geringere mate den proletarischen vorm aange- 
nomen. Het ware hoogst belangwekkend het onkruid, dat op 
de akkers van minder beschaafde volkeren (Arabieren, 
Kabylen; — Negers, enz.) voorkomt, met ons onkruid wit een 
biologisch oogpunt te vergelijken. 
Uit de waargenomen feiten en uit de bovenstaande 
beschouwingen blijkt, dat het voortbestaan van de meeste 
