[ese] — 474 — 
binnen de grenzen van het uitzaaiingsterrein bevinden, zullen 
aldus zoo volkomen mogelijk in de gelegenheid gesteld wor- 
den om stuifmeelkorrels te ontvangen. 
_ Alsde katjes van den Gagel aan de werking van den wind 
onttrokken worden, — als men ze b. v. in een gesloten 
kamer brengt — behouden zij hun stuifmeel weken en zelfs 
maanden lang (dit hebben wij proefondervindelijk geconsta- 
teerd), en de hoeveelheid stuifmeel, die rechtstreeks uit de 
katjes op den grond kan vallen, is onbeduidend. Zelfs bij het 
einde van den bloei, als de schubben zich volkomen uitge- 
spreid hebben, vormt ieder schub een napje, waarin het 
stuifmeel, bij volkomen windstilte, onbepaald blijft liggen. 
Het spreekt van zelf dat inrichtingen, waardoor het witvallen 
van- het stuifmeel verhinderd wordt, zeer voordeelig zijn, 
want stuifmeel dat eenmaal op den grond ligt mag als ver- 
loren beschouwd worden. 
Bij den Gagel zijn het de schubben der katjes die als 
stuifmeelbehouders fungeeren ; dit is eveneens met een aantal 
andere windbloemige Amentaceeën het geval (1), maar niet 
bij alle soorten op dezelfde wijze, en niet overal op een zoo 
volmaakte wijze als bij den Gagel. Zie o. a. onze beschrij vin- 
gen van Betula-(N" 396), Alnus (397), Corylus (398), Carpinus 
(399), enz. — Bij Zriglochin (N" 51; zie Bot. Jaarb., V.) 
wordt het stuifmeel, dat uit de helmknoppen valt, in de holle _ 
dekbladen der bloemen ontlast; bij Potamogeton (N° 6 en 
volgende; zie Bot. Jaarb., V.) zijn het de lepelvormige aan- 
hangselen der helmbindsels (schijn-bloemdek) die de rol van 
stuifmeelbehouders vervullen, — enz. 
Bij vele windbloemige planten doen de helmknoppen zelf 
als stuifmeelbehouders dienst : ieder stuifmeelzakje gaat open 
met een spleet, die zich eerst slechts over een klein gedeelte 
(1) KERNER VON MARILAUN (Pflanzenleben, II) heeft hierop de aandacht 
gevestigd. aint + 
