— 4715 — [657] 
van de totale lengte van den helmknop uitstrekt. Deze opening 
is nauw en kort, en laat schier geen stuifmeel ontsnäppen 
zoolang de helmknop niet bewogen wordt. Zoodra het orgaan 
tot schommelen gebracht wordt ontsnapt een snuifje stuifmeel, 
dat door den wind medegevoerd wordt. Hetzelfde spel moet 
verscheidene achtereenvolgende malen herhaald worden om 
den helmknop geheel te ledigen. Een dergelijke inrichting 
wordt onder anderen aangetroffen bij Secale cereale (zie 
ADDENDA, blz. 365), Arrhenaterum elatius (N' 116; zie Bot. 
Jaarb., V, blz. 299) en waarschijnlijk bij de meeste Grami- 
neeën; ook bij Humulus Lupulus (zie AppeNpa, N° 407) 
wordt hetzelfde waargenomen. — (Na eenigen tijd worden 
de spleten langer en breeder, maar alsdan zijn de helm- 
knoppen, onder gewone omstandigheden, volkomen geledigd. 
Plantenkundigen, die de hooger beschreven verschijnselen 
„wenschen waar te nemen, moeten dus de bloemen onderzoe- 
ken terwijl zij ontluiken, of korten tijd nadat zij ontloken 
zijn, en niet bij het einde van den bloei). — Bij al de 
genoemde planten kan het stuifmeel slechts moeilijk recht- 
streeks op den grond vallen; het wordt niet op een keer 
maar bij kleine gedeelten uitgezaaid; het mechanisme werkt 
hier echter niet zoo volkomen als bij Myrica Gale, Potamo- 
geton, Triglochin, enz. 
KERNER VON MARILAUN heeft reeds de aandacht der biolo- 
gen op dergelijke verschijnselen gevestigd, en het valt niet 
te betwijfelen dat een grondige studie van andere wind- 
bloemen nog veel interessante feiten van gelijken aard zal 
aan den dag brengen. 
De droge veelzadige vruchten gaan gewoonlijk op 
zulke wijze open, dat hare zaden niet rechtstreeks op den 
grond kunnen vallen, en dat zij niet alle te gelijkertijd, maar 
successievelijk uitgezaaid worden. Een der fraaiste voorbeelden 
wordt door de vrucht van Papaver opgeleverd. Deze vrucht 
