283 
rijke tanden op het gehemeltebeen en de soliede 
vereeniging van dit been met de ethmoidalia la- 
teralia. 
Beschouwen wij alzoo dezen schedel wat nauw- 
keuriger. 
Het occipitale basilare vertoont geheel de 
eigenschappen eens gedrongen wervels, met diepe 
gewrichtsvlakte en zeer flauwe aanduiding van 
een spina haemalis. Het sphenoideum posterius 
is een sterk, eenigszins pyramiedaal been, welks 
vereeniging met het occipitale basilare zoo innig 
isdat bij oude voorwerpen bijna geen spoor van 
een naad zichtbaar is; de naar voren gekeerde 
afgeknotte top wordt voortgezet door het sphe- 
noidium anterius, dat zich met zijn vooreind door 
middel van een duidelijke naad met een paar 
scherpe lange tanden, vereenigt met het para- 
sphenoideum, dat zich tot vlak voor het palatınum 
uitstrekt, en na eerst bijna cylindriesch te zijn, 
aan het voorste gedeelte zich meer plat vertoont. 
Het sphenoideum basilare heeft op de schuine 
zijvlakten eenige onregelmatige lijnen en in het 
midden eene duidelijke crista als voortzetting 
van de spina haemalis. Deze erista blijft dui- 
delijk tot even voor de verbinding met het para- 
sphenoideum, welke plaats de smalste is van de 
geheele basis crant, daar, van even voorbij dit 
punt af, het parasphenoideum weder breeder wordt 
en bijna tot de breedte van het occipitale basilare 
geraakt. Het parasphenoideum vertoont in het 
midden der ondervlakte eene scherpe lijn, die voor- 
al op het midden der lengte eene ware crista 
vormt, en zòo den vermelden cylindervorm van 
het been onregelmatig maakt, terwijl ook terzijde 
dezer cristaeen paar flauwe lijnen zichtbaar zijn. 
Daár waar het parasphenoideum aanvangt plat te 
worden, wordt deze crista onregelmatig tweelip- 
