77 



personalan. Ako hidrantotbra nema. onda je hidrant sjedav (sesilan); takvih ima 

 i u stoloiiieko-kolonijalnih hidroida. a češće medu tekatnim koriuijskim hidroidima 



d. K o r ni i j s k i' koloni j e. 



«) Mo n o p o d i j al n i kor mi. 



U hidroida sa stoloničkom kolonijom, koji služe kao ishodište korniijskih 

 oblika, zadobiva bazalui ili proksimalni dio drška (koji dakle ne odgovara hi- 

 drantof'oru ) posebno značenje, a zato ga posebno i nazivamo kauličuini dijelom. 

 Kaulični dio prestane biti personalnim te zadobiva sposobnost, koja je dosada 

 bila vezana na rizostolo. Na kauličnom se dijelu pojavljuju novi vegetacioni 

 vršci, iz kojih rezultiraju polipoidne tvorbe, a ukupni je rezultat kormus. U 

 atekatnih hidroida potpuno je prevladao razvojni smjer sa stalnim rastom pri- 

 marnog hidrokauličnog dijela (nionopodijalni korini). Mjesto slobodnog vegetu- 

 eionog vrška nastupa ispod hidrantot'ornog dijela primarnog hidranta stalna zona 

 rasta. Ispod te zone nastaju redom novi lateralni vegetacioni vršci, koji se vki- 

 daju isto tako kao ishodni vegetacioni vršak, koji je peetao na hidrorizi. i otuda 

 nastaje slika drvolikog korma. Postrani vegetacioni vršci moraju naravno pro- 

 drijeti periderm, koji nastaje u zoni rasta subterminalne vegetacione zone. I T 

 korideudrija izuzetno ne prodiru ti vegetacioni vršci kroz periderm hidrokaula. 

 nego rastu unutar peridennne cijevi u vis, uslijed čega nastaje l'ascikulaci ja 

 osobite vrste (Driesch. 150). Monopodijalni korini atekatnih hidroida odlikuju 

 se time, što je glavno stabalce (os) korma jedinstvena tvorevina izjedna nastala, 

 ali ne bi bilo ispravno uzeti, da je čitav taj glavni hidrokaul personalna tvo- 

 revina prvotnog hidranta. Monopodijalni hidrokaul samo nastaje u najužoj svezi 

 s primarnim hidrantom 



U podrobnosti daljeg prema hrpama raznolika načina razvoju monopodi- 

 jalnih korma ne marimo zaci. Ako zanemarimo spolne persone i njihove nosioce. 

 onda možemo reći, da se u atekatnih korniijskih hidroida svaki vegetacioni vršak 

 naskoro diferencira u polipa, a dalji rast apersoiialnog dijela događa se na sub- 

 terminalnoj zoni (t. j. koja leži pod vršnim hidrantom) rasta („interkalare Stre- 

 ckungs- oder Wachstumszone a ). Prema tome ne bi bilo na monopodijalnom 

 korinu primarno ničega, što bi odgovaralo riaostolonu i služilo vegetativnu 

 umnažanju i raširenju ujedno, samo je hidrokaul preuzeo neka svojstva stolona 

 (terminalan rast i tvorenjc polipoidno determiniranih vegetacionih vršaka, ali 

 zato je hidrokaul kao i njegove grane negativno tigmotaktičau nasuprot rizosto- 

 lonu. koji prijanja uz podlogu). Prije nego što počnemo opisivati razvoj stplo- 

 gonije u atekatnih hidroida. moramo se upoznati s kormogoni join u tekatnih 



;i) Si nip odi jal n i kor mi. 



Prvotni način kormogouije u tekatnih hidroida. koji se u tom pogledu oštro 

 razlikuju od atekatnih. što je za sistematiku važno, opisali smo u specijalnom 

 dijelu ove rasprave na primjeru jednog halecija. Kormi se tekatnih hidrnida raz 

 vijajil siiupodijalno. Stidne suliterminalne zone rasta nema, zato ne vlada primarni 

 hidrant vrškom korma, niti je hidrokaul jedinstven i izjedna. Primarni pup 

 završava rast i razvoj tvore njem drškastog hidranta te se time istroši. Ispod 

 hidrantofornog dijela (koji je često veoma reduciran) leži zona pupanja, u kojoj 

 se aktivira posve novi vegetativni vršak, koji se opet vlada upravo poput pri 



