En wie verftomt niet, die de Woruen, 
Die eerlang kropen, tot de vlugc 
Met vleugelen haaft ziet hervormen , 
En fiorren door den ruime lugt? 
Of hoe een Rups Íchynd voor onze oogen 
Te fterven , in een Pop verkeert , 
Daar een Kapel uit komt gevlogen , 
Met wonder kleuren gefchakeert ? 
Met kleuren, die 't gezigc verdoven , 
En 't oog verwarren door haar eloed , 
Wier rang de Kunft verr gaat te boven , 
Die voor Natuur dus zwigten moet. 
Wie kan dit onverrukt befchouwen: 
En bàigt niet voor den Schepper neér? 
Wie! wie zal heri den Lof onthouwen ! 
Die 't al gemaakt heeft tot zyne Ecr. 
Leer hier dan, dwaze God-verzaker , 
Die alles ftelt als by geval, 
De hand erkennen van den Maker, 
En Onderhouder van 't Hecl-al: 
Of kan 't verfteende hart niet buigen 
Door 't zien van zo veel wonderheen? 
Heer SEB À wect u te overtuigen 
Door mond en pen, met zagte reén ; 
Doorzock flegts deez' geleerde Bladen, 
Daar ieder zin met zo vecl kragt 
U tot een ziels behoud zal raden , 
Te bukken voor Gods hoge magt; 
Daar zult gy uit de Schepzels leren, 
Hoe dat men moet den Schepper ceren. 
JE À. YAN Onsor. 
