— 31 — 



taalglans op de veeren. Deze worden algemeen met de namen 

 boeroeng patok djantoeng (mal.) kelatjès (soend.) en manoek tjès 

 (jav.) aangeduid. 



Van dit laatste geslacht, welks naam „spinnen jager" betee- 

 kent, komt de soort longirostris^ Lath. zeer algemeen voor 

 (Fig. 14). 



Beschrijving (naar Vorderman). Vedertjes van voorhoofd, kruin en 

 wenkbrauwstreek donker olijfgroen, van lichter gekleurde randjes voor- 

 zien, waardoor zij zich als geschubd voordoen. Nek, zijden van den hals, 

 mantel, schoudervederen, rug en bovenste staartdekvederen olijfgroen. 

 Slagpennen en buitenste vleugeldekvederen donker rosachtig met fjjne 

 olijfgroene randjes aan de buitenvlaggen. Staartvederen dofzwart, licht- 

 grijs aan de uiteinden en van fijne, olijfgroene buitenrandjes voorzien. 

 Binnenvlakte der vleugels grijs met witte dekveertjes; okselveeren wit, 

 in fijne, geelachtige draadjes uitloopend. Teugels lichtgrijs; van den 

 mondhoek tot aan den wang loopt een donkere streep die zich daar in 

 grauwgrijs oplost. Kin en keel vuilwit, krop grijsachtig. Borst, buik, 

 flanken en onderdekveeren van den staart fraai heldergeel, doch bij den 

 oksel bevindt zich aan weerszijden een vlokje van oranje gekleurde veertjes. 

 Snavel zwartachtig, onderkaak licht loodkleurig. Pooten loodblauw, nagels 

 hoornkleurig. Iris van Dijckbruin ; totaio lengte 16 cM. 



Ook de grootere Aradmothera affinis, Horsf. is in sommige 

 streken niet zeldzaam. Deze soort heeft de onderdeeleu, keel, 

 krop, borst en buik donkergrijs gekleurd, hier en daar met een 

 flauwgroene tint. De wijfjes hebben bij dit geslacht hetzelfde 

 voorkomen als de mannetjes. 



Het geluid der Honigzuigers, een soort van scherp getjilp, 

 is op Java zeer gewoon ; slechts in den paartijd brengen zij iets 

 voort, dat naar gezang zweemt. 



De Bastaard-Honigvogels zijn op Java vertegenwoordigd door 

 de geslachten Prionochüus en Dicaeum. Tot het eerste'behoort 

 Prionochilus percussies, Temm. een fraai, hoofdzakelijk insecten- 

 etend vogeltje, dat door de Soendaneezen manoek beurrmn gado 

 (roodkeeltje) wordt genoemd naar eene bloedroode plek op den 

 krop, die helder uitkomt tegen het geel van borst en buik. 

 De bovendeelen van dit, diei-tje zijn grijsachtig blauw, terwijl 



