— 32 - 



eene overlangsché, bloedroode streep over den kop het zeer her- 

 kenbaar maakt. 



Van meer beteekenis zijn de Z)/caet<w-soorten ; zij zijn scha- 

 delijk, doordat zij zich bij voorkeur voeden met de vruchten 

 van Viscum- en Loranthus-soorten en in hunne uitwerpselen de 

 zaden van deze ook voor cultuurgewassen hoogst nadeelige 

 woekerplanten van boom tot boom overbrengen. Zeer algemeen 

 in hoogere en lagere streken is de boeroeng tjahe-tjahe (mal.), 

 manoek sepa (soend.), Dicaeum flammeum, Sparmm. (Fig. 15). 



Beschrijving (naar Vorderman). Kop, keel, hals, nek, rug en stuit 

 vurig menie-rood, dat op de laatste deelen in vermillioenrood overgaat. 

 Borst, flanken en buik aschgrijs, onderbuik en onderste staartdekveeren wit. 

 Vleugels rosachtig zwart, met staalblauwe buitenrandjes aan de slagpennen. 

 Buitenste vleugeldekveeren en schouderveeren zwart met fraaien, indigo- 

 blauwen metaalglans. De binnenvlakte der vleugels is grijs met witte 

 dekveertjes. Staartveeren van boven zwart met indigoblauweu weerschijn, 

 van onderen dofzwart. De flauw gekromde nek, de nagels en de pooten 

 zijn zwart gekleurd. Iris van Dijckbruin. 



Het wijije is eenvoudiger gekleurd en bezit grijsachtig olijfgroene boven- 

 bekleedselen, sepiakleurige vleugels, waarvan de slagpennen met lichter 

 gekleurde buitenrandjes zijn voorzien, doch een fraai vermilioenrooden 

 stuit. De staart is zwartachtig bruin met een zweem van blauwen metaal- 

 gloed. Alle onderdeelen zijn vuilwit, dat op de flanken en langs den 

 buik een grijsachtige tint aanneemt. Totale lengte bijna 10 cM. 



Het schelle, snerpende stemgeluid van dit vogeltje, dat voor- 

 al des morgens en in de latere namiddaguren wordt gehoord, 

 herinnert eenigszins aan het geluid, dat het Hollandsche Rood- 

 borstje des winters tegen de avondschemering doet hooren. De 

 inlandsche naam boeroeng tjabe is zeer juist gekozen; het rood 

 van dezen vogel is zóó intens, dat het tegen het groen der 

 boomen voor de oogen schemert. Men ziet dezen vogel veelal 

 paarsgewijze rondtrekken met dezelfde bewegelijkheid en vlug- 

 heid als de Meezen; tegen den paartijd komen ze ook wel in 

 kleine troepen voor. 



Bernstein geeft eene uitvoerige beschrijving van het nest 

 van dit vogeltje. „Het bevindt zich aan de uiterste, dunste 

 einden der takken, niet zelden volkomen tusschen de bladeren 



