— 41 — 



leggen van heL nest gebruiken zij, evenals de specliten, Ijoom- 

 gaten en spleten, tot welker vergrooting en verwijding hun de 

 stevige snavel zeer te pas komt." 



De tweede, minder algemeene papegaaivogel is de seriendict 

 (mal.), Loriculus f^HSi7/«s, Gray, eeu klein, slechts 12 cM. lang 

 papegaaivogeltje, dat meer in boschrijke streken voorkomt en 

 zich eveneens met allerlei vruchten voedt. 



Evenals de hattet^ waarvan het voorkomen algemeen bekend 

 mag worden geacht, is de seriencliet in hoofdzaak fraai helder- 

 groen gekleurd; het achterste gedeelte van den rug, de stuit 

 en de bovenste staartdek veeren zijn echter rood, terwijl zich 

 op den krop eene okergele plek bevindt en bek en pooten oranje 

 gekleurd zijn. De vleugels reiken bij het geslacht Loricukis 

 over of tot het uiteinde van den staart. 



b. Familie der Spechten (Picidac). 



Wanneer wij de in deze streken voorkomende Dwergspecht, 

 Sasia abnormis, Tejim. een klein, drieteenig, vrij zeldzaam vogeltje, 

 buiten rekening laten, blijft er nog een veertiental vertegen- 

 woordigers der Spechtenfamilie over, waarvan sommige hoogst 

 algemeen, ook in de bebouwde, lagere streken van Java worden 

 aangetroffen. 



In tegenstelhng met die der Papegaaien is de snavel der 

 Spechten recht; hij is zeer krachtig gebouwd, zoodat zij niet 

 alleen vermolmd, maar ook levend hout kunnen aantasten, om 

 de zich daarin bevindende insecten op te sporen. Voor een 

 deel worden deze insecten op de gewone wijze opgepikt, voor 

 een deel met de tong gegrepen, die lang, dun en van weerhaak- 

 jes is voorzien. 



Over het riut en het nadeel, door de Spechten veroorzaakt, 

 wordt naar gelang van omstandigheden zeer verschillend ge- 

 oordeeld ; dat zij nut stichten door het verdelgen van insecten, 

 die in het hout of onder den bast van boomen leven, is onbe- 

 twistbaar, doch dat zij dikwijls meer gaten in het hout maken, 



