— 49 — 



Een tamelijk bekende vogel is Cucuhis sonnerati^ Lath., wiens 

 eigenaardig stemgeluid hem bij de Europeanen den naam „Piet van 

 Vliet" heeft bezorgd. Hij is vrij algemeen en zijn gefluit wordt als 

 een voorbode van naderenden regen beschouwd. In Buitenzorg 

 komt dit gewoonlijk uit ; in Oost-Java daarentegen laat de re- 

 gen wel eens eenige maanden op zich wachten. 



Beschrijving (naar Vorderman). Kop, nek, mantel, rug en bovenste 

 vleugeklekvederen bruuiaehtig grijs, op de laatste deelen met een flauwen 

 bronsglans. Vleugels sepiakleurig, geleidelijk in de bronskleur overgaande. 

 Achterste gedeelte van den rug en bovenste staatdekvederen donkergrijs ; 

 de laatste zeer verlengd en alleen sommige onderste op enkele plaatsen 

 met witte randvlekjes gemerkt. Staartvoderen donker sepiakleurig, van 

 witte terminaalvlekjes voorzien. Buitenvlag op regelmatige afstanden 

 van kleine, witte randvlekjes voorzien, die met witte dwarsbandjes 

 van de binnenvlag correspondeeren. Hiervan zijn de vier middelste 

 staartpennen uitgezonderd, die voor beide vlaggen slechts randvlekjes 

 bezitten. Teugels, superciliairstreek, wangen, zijden van den hals en kin 

 aschgrijs, geleidelijk in de aangrenzende kleuren overgaande. Keel, borst 

 en verdere onderdeelen, inclusief de onderste vleugeldekvederen, rosachtig 

 okerkleurig. Onderste staartdekvederen zeer verlengd Pooten okergeel, 

 nagels zwart. Iris van Dijckbruin Oogleden licht chromaatgeel Bek 

 donker hoornkleurig, mondhoek oranje. Totale lengte 24 cM. 



Deze beschrijving is slechts van toepassing op het volwassen 

 dier. Evenals bij de andere koekoeksoorten, wijken de jongen in 

 hun vederkleed aanmerkelijk van de ouden af en ondergaan zij 

 bovendien zelfs twee of drie veranderingen. De verschillende 

 soorten komen hierin overeen, dat zij gedurende een van hunne 

 jeugdige toestanden op de bovenzijde kastanjebruin zijn met 

 donkerbruine dwarsbanden. 



Is de „Piet van Vliet" of keclassie (mal.) kenbaar aan het ge- 

 luid, waaraan hij zijn Europeeschen naam te danken *heeft, hij 

 doet niet zelden nog een ander geluid hooren, dat l)ijzonder 

 vreemd klinkt. Het bestaat uit drie vrij lage tonen van de- 

 zelfde hoogte, langzaam achter elkaar herhaald en plotseling 

 gevolgd door een hoogere, die het begin is van een reeks van 

 snel opeenvolgende en snel in lioogte afnemende tonen, die al 



Meded. PI. L. 4 



