— 66 — 



vrijpostige wijze van optreden en zijn vermogen om allerlei 

 geluiden na te bootsen. Hij is geheel donker gekleurd, met 

 uitzondering van de onderste staartdekveeren, die wit zijn, 

 evenals een gedeelte der slagpennen en het uiteinde der staart- 

 pennen. De bek en de pooten zijn fraai geel, de iris en de 

 nagels lichter geel, de laatste donker aan het uiteinde. In den 

 vrijen staat voedt hij zich met allerlei vruchten en kan daar- 

 door soms schadelijk worden ; men ziet hem echter ook dikwijls 

 op den rug van grazende karbouwen, die hij dan van parasie- 

 ten zuivert. 



De beide andere, Java bewonende spreeuwen zijn veel minder 

 algemeen. 



De moentjang (mal.) Stiirnia sturnina^ Pall. is tamelijk klein 

 (18 cM ) en heeft zoowel den bek als de pooten donker gekleurd. 

 De kop en de aangrenzende deelen zijn grijs, behalve een witte 

 streep op het voorhoofd en om de oogen ; de bovendeelen zijn 

 zwart met violetten of groenen metaalglans, de buik en de lange 

 onderstaartdekveeren zijn wit. Van de levenswijze van dezen 

 vogel is nog weinig bekend ; in Buitenzorg is hij niet zeer zeld- 

 zaam, maar hij is erg schuwen daardoor moeilijk te observeeren. 



De kaleng jMetili, waarvoor Horsfield den javaanschen naam 

 d'jalak awoe opgeeft, Gracuüpica mekmoptera^ Boie is iets grooter 

 (22.5 cM.) en evenmin zeer algemeen. Deze witte spreeuw heeft 

 zwarte vleugels en een zwarten staart en is overigens gekenmerkt 

 door de helder gele, naakte, sterk gerimpelde huid op de teugels, 

 de oogstreek en de bovenste wangstreek. Hij voedt zich zoowel 

 met vruchten als met insecten. 



2. P u r p e r s p r e e u w e n (Lamprotornes). 



Hiertoe behoort de tjamperling (mal.), vianoek keling of manoek 

 geuri (soend.), manoek seling (jav.), Calornis chalybea, Horsf., die 

 soms als zangvogel in kooien wordt gehouden en inderdaad een 

 der beste zangvogels van Java is. Hij is over het geheel 

 niet zeldzaam, maar schijnt toch bij voorkeur in een vrij warm 



