— 73 — 



aehtig Lirijzfii kiauwier, die tot het type der vliegenvangers 

 nadert, is weinig lielvend. 



c. Familie der Rupsvogels (Campophagidae). 



De fraaie soorten van het geshicht Pericocrotus behooren hier 

 in de eerste phiats te worden genoemd. Hiertoe behoort een 

 vogel, die eeuwen geleden reeds in het beschaafde westen be- 

 kend was en wel onder den naam van Malabaai'sche Mees. 

 Hoewel dit dier slechts eene geringe overeenkomst met de 

 meezen vertoont, verkeerde zelfs Linnaeus zoozeer onder den 

 invloed van deze verkeerden, maar door het gebruik eenigszins 

 gesanctionneerden naam, dat hij den vogel inderdaad eene plaats 

 inruimde in het geslacht Pnnts en hem in 1766 onder den naam 

 van Parus peregriniis opnam in zijn Synteina Naturale. Latere 

 onderzoekers hadden echter een beter inzicht in de zaak en 

 Iji-achten hem tot de Rupsvogels, in welke groep hij sedert 

 onder den naam van Pericocrotus peregr'mus^ L. is gebleven 

 (Fig. 41). 



De naam tjabean (mal.) der inlanders houdt natuurlijk ver- 

 band met de schitterend oranje roode kleur, die deze vogel op 

 een groot deel van zijn vederkleed vertoont ; hij is in niet min- 

 dere mate van toepassing op de beide andere Pericocrotm- 

 soorten, die echter slechts zelden in bewoonde streken worden 

 aangetroffen. 



Beschrijving vau het luamietje (naar VordekmaxK Ivop, nok, kin, hals, 

 mantel en rug aschgrijs, bij de tengels en den mondhoek in zwart over- 

 gaand. Stuit en bovenstanrtdekveeren menierood. Borst vurig oranje- 

 rood, op de flanken en buik in tlauw oranje met wit doormengd veran- 

 derend. Onderste staartdekveeren licht stroogeel. Schenkels donkergrijs. 

 Vleugels rosachtig zwart met een tlauw blauwen gloed op de groote 

 buitenste dekveeren. Van do vierde groote slagpen loopt een li(#ite streep, 

 die één centimeter breed is, dwars over den uitgestrekten vleugel tot aan 

 de slagpennen der derde orde en vertoont zich voor de buitenvlaggen 

 oranjegeel, doch voor de binnenvlaggen lichtokergeel. Daar, waar dicht 

 bij den romp de groote dokveeren over die streep reiken, zijn zij aan 

 hun uiteinde vurig oranje gekleurd. De schachten der slagpennen blijven 

 ook in den gelen dwarsband inuuie zwarte kleur behouden. De binnen- 



