- 78 - 



kent hem gemakkelijk, behalve aan de uitgespreide staartveeren, 

 aan de half uitgespreide vleugels, waarmede hij, met eenigszins 

 ingehouden pooten, van de eene plaats naar de andere wipt. 



Zijn stemgeluid heeft iets meesachtigs en bestaart uit drie 

 tonen, waarvan vooral de laatste met kracht wordt uitgestoo- 

 ten ; men hoort het den geheelen dag, maar vooral des morgens 

 en tegen den avond. Het nest wordt bij voorkeur hoog in een 

 bamboestruik op een vertakkingspunt aangelegd en bestaat 

 lioofdzakelijk uit tijne halmen, door spinneweb en plantenwol 

 tot één geheel vereenigd. Het is half bolvormig en bevat drie 

 blauwachtig zeegroene, grijsachtig roodbruin gespikkelde eiei-en 

 van 18 mM. lengte en 13—14 mM. breedte. 



Er komt nog eene tweede soort van hetzelfde geslacht op 

 Java voor, namelijk RMpidura phoenicura, Muell. et Schl., die 

 kleiner is dan de eerste (16.5 cM.), een helderbruine kleur ver- 

 toont op stuit en staart, maar overigens dezelfde levenswijze 

 en bewegingen heeft. Zij is echter minder algemeen. 



Een andere, vrij algemeene vliegenvanger, die intusschen zel- 

 den beneden 800 — 1000 voet boven zee wordt aangetroffen, is 

 Siphia banyumas^ Horsf. Horsfield, die dezen vogel het eerst 

 heeft beschreven, vertelt dat hij hem slechts aantrof in de resi- 

 dentie, waarnaar hij haar genoemd heeft; in Oost- Java vond 

 hij hem niet. In West-Java is deze vogel echter in het geheel 

 niet zeldzaam ; volgens Bernstein bewoont hij „hoofdzakelijk de 

 hooger gelegene, nabij bergwouden liggende boschjes, plantages 

 en tuinen en is ook in de koffletuinen, evenals langs den zoom 

 der wouden niet zeldzaam". Vorderman noemt haar op den 

 Salak „veelvuldig in de struikwildernissen op 2500 voet hoogte, 

 waar de omstreken reeds ontgonnen en in cultuur zijn gebracht." 

 Ik zelf hem nam dikwijls waar in boomrijke streken in de onmid- 

 dellijke nabijheid van Buitenzorg, waar hij bekend staat onder 

 den naam van manoek tjatjing ketjil (de gewone manoek tjatjing 

 komt bij de Lijsters ter sprake). Voor dezelfde streken geeft 

 Bernstein den naam nining nonnong op, terwijl Horsfield als 

 Javaanschen naam tjitjing goleng vermeldt. 



