— 82 — 



hetzij onder heesters en laag hout, huppelt daarbij voortdurend 

 rond en houdt telkens stil onder het opheffen van zijn staart 

 en het eenigszins laten zakken van zijn vleugels. Dikwijls treft 

 men hem in troepjes van vier tot zes aan, die overdag naar 

 naburige plekken, sawah's en allerlei aanplantingen gaan, waar 

 voor hen ruimschoots voedsel is te vinden, om tegen den avond 

 naar hun gewone verblijfplaats terug te keeren en in het ge- 

 boomte luidruchtige nabetrachtingen te houden over den afge- 

 loopen dag, die niet altijd van even groote, onderlinge eensge- 

 zindheid getuigen. In den regel laat hij zich tot vrij dichtbij 

 naderen, daar hij weinig schuw is en wanneer hij met een zijner 

 soortgenooten aan het kibbelen is, laat hij zich soms met de 

 hand grijpen, zooals dit hier trouwens met verschillende vogel- 

 soorten het geval is. Het nut, dat de koetjita sticht door zijn 

 levenswijze, gevoegd bij zijn vroolijke natuur en zijn opgewek- 

 ten, bij verschillende individuen zeer verschillende zang, ma- 

 ken hem tot een vogel, die in alle opzichten bescherming 

 verdient. 



Hetzelfde geldt van den in bewoonde buurten vrij zeldzamen 

 koetjita oetan, Cittocinda tricolor^ Vieill., die aan eene stille om- 

 geving de voorkeur geeft en in koffie-, cacao-, salak- en dergelijke 

 tuinen nogal eens wordt aangetroffen. Hij herinnert in vele op- 

 zichten aan den gewonen koetjita, waarvan hij zich, behalve door 

 zijn kleur, onderscheidt door een langoren staart, aan welke 

 laatste eigenschap hij den soortnaam macrurus heeft te danken, 

 waaronder hij in verschillende werken is beschreven. De naam 

 tricolor is echter niet minder toepasselijk: kop, hals, krop, man- 

 tel en voorste gedeelte van den rug zijn zwart met een blauwen 

 gloed ; het achterste gedeelte van den rug, de stuit, de bovenste 

 staartdekveeren en de buitenste staartpennen zijn wit ; flanken, 

 borst, buik en onderste staartdekveeren zijn helder kastanjebruin, 

 terwijl de slagpennen en de binnenste staartpennen weder zwart 

 zijn. De koetjita oetan moet een uitstekende zanger zijn, doch, 

 zooals wij hierboven reeds opmerkten, laat hij zich zelden of 

 nooit in bewoonde buurten zien of hooren. 



