— 87 - 



Er komen op Java nog twee andere Pycnonofus-soorten voor, 

 waarvan Pycnonotiis jjlumosus^ Blijth, hoewel minder algemeen 

 dan de beide hierboven beschreven soorten, nog al eens in 

 schaduwrijke aanplantingen wordt aangetroffen. In de omstre- 

 ken van Batavia noemt men hem tjerotjokkan (mal.), in het 

 Buitenzorgsche mantjirang (soend.). Het is een vogel, wiens 

 kleur en kleurverdeeling zeer weinig sprekend zijn. De boven- 

 deelen zijn olijfgroen gekleurd, dat op den kop in het grasach- 

 tige overgaat; krop en borst zijn grijs, terwijl deze kleur op 

 den buik en de onderste staartdekveeren een geelachtige tint 

 aanneemt. Kin en keel schijnen soms okergeel te zijn, doch 

 bij de vijf exemplaren, die ik van deze soort bezit, zijn zij 

 vuilwit. Deze vogel schijnt zich meer met insecten dan met 

 vruchten te voeden en mag dus niet als schadelijk worden 

 beschouwd. 



De vierde soort eindelijk is Pycnonotus bimaculatus^ Horsf. 

 een fraai, maar in de laaglanden niet voorkomende vogel, die zich 

 grootendeels met vruchten voedt. Hij is te herkennen aan twee 

 helder oranje gekleurde bundels van korte, rechtopstaande veer- 

 tjes achter de neusgaten, die zich in een smal, oranjegeel super- 

 ciliair streepje naar achteren voortzetten. Volgens Horsfield 

 draagt hij den inlandschen naam van tjoetjak goenoeng. 



Een andere, zeer algemeene Ixodide is Aegühina scapularis^ 

 HoBSF. (Fig. 47), de tjito (mal. en jav.), ijipo of tjipeuh (soend.), 

 welke inlandsche benamingen weder nabootsingen zijn van het 

 stemgeluid. 



Beschrijving (naar Vorderman). Bovenkop-, nek-, mantel-, schouder- en 

 rugveeren geelgroen van kleur en op de laatste plaatsen in een harig 

 dons eindigend. Voorhoofd, streek om de oogen, wangen en allo onderste 

 bekleedselen groenachtig geel, welke kleur op de flanken geleidelijk in 

 die van den rug overgaat. Schouderveertjes groen. Alle slagpennen 

 zwart met fijne, gele bies aan den buitenrand, in die mate echter dat 

 het geel broeder wordt, naarmate de veeren dichter bij den romp staan. 

 Groote en kleine buitenste vleugeldekveeren zwart, met witte uiteinden 

 aan de buitenvlaggen, welke vlekken dichter bij den oorsprong van den 



