— 94 — 

 a. Familie der Timelia's (Timelidae). 



Hoewel deze familie op Java door niet minder dan ruim 

 twintig soorten is vertegenwoordigd, behooren de Timelia's 

 geenszins tot de vogels, die een opvallend bestanddeel van de 

 avifauna onzer naaste omgeving uitmaken. Zij zijn over het 

 algemeen schuw; hunne schuwheid openbaart zich echter min- 

 der in een openlijke vlucht, waarbij men ze, zij het ook vluch- 

 tig, te zien zou krijgen, dan in een zich verbergen in het 

 struikgewas, waarin de meeste soorten bij voorkeur vertoeven. 

 Het zijn vogels, die meestal op of nabij den grond vertoeven 

 en zelden in troepjes worden aangetroffen. 



Tot de tamelijk veelvuldig voorkomende vormen behoort 

 Timelia piliata^ Horsp. (Fig. 54), die in West- Java, waarschijnlijk 

 in verband met zijn levenswijze, onder den Soendaneeschen 

 naam manoek kaso bekend staat. 



Beschrijving (naar Vorderman). Bovenkop roodbruin. Allo andere 

 bovendeelen rosachtig grijs, de vederen harig eindigend. Achterdeelen 

 van de wangen en zijden van den hals helder aschgrijs. Een witte streep 

 wordt boven de teugelstreek waargenomen, die tot boven het oog reikt. 

 De teugels zijn zwart. Kin en voorste gedeelte van den hals wit; de 

 vederen, die het meest nabij den krop worden aangetroffen, hebben zwarte 

 schaften. De overige onderdeelen zijn grijswit met een okerkleurige tint. 

 De flanken hebben een overgangskleur tusschen de boven- en de onder- 

 deelen. Ook hier bezitten de veeren harige uiteinden. Slag- en staart- 

 pennen flauw sepiakleurig met rcsachtige buitenrandjes. De staartpennen 

 zijn door donkere dwarsbandjes sterk gemoireerd. Bek zwart, iris kar- 

 mozijnrood, pooten vuil geelgroen, nagels hoornkleurig. Totale lengte 

 17.5 cM. 



Deze vogel schijnt zich het liefst op te houden in giagah- 

 (kaso)- wildernissen en dergelijke plaatsen, maar vertoont zich 

 ook dikwijls in struikgewas, zooals men dat bijvoorbeeld langs 

 dessa-randen aantreft. Hij verheft zich nooit hoog boven den 

 grond en voedt zich bijna uitsluitend met insecten, die hij zoo- 

 wel op den bodem onder het afgevallen blad als op de takken 

 en bladeren der heesters opspoort. In het eerste geval gebruikt 

 hij bij het zoeken ook zijn tamelijk krachtig gebouwde pooten. 



