(52) 
nimmer tot boomen verheft, dat in de schaduw van ’tom- 
ringend geboomte onopgemerkt in stilte bloeit en groeit en 
de velden vrijwillig versiert. Dat zijn vooral Aroideze, 
Ámaranthaceee en Composite, Labiatse en Convolvulacese , 
Solanacese en Acanthacee, Euphorbiaceze en Papilionaceee. 
Zij ontwikkelen een’ rijkdom van vormen, die zelfs den niet 
plantenkundige treft; een’ schat van voedselkruiden en 
artsenijen, welks waarde fot nog toe welligt door den in- 
lander alleen , genoeg wordt op prijs gesteld.—Overal waar 
heggen zijn, ziet men ze zamengesteld, hetzij uit de zon- 
derlinge Cactus, hetzij uit. Euphorbia-soorten, vooral uit 
de Janipha  Manihot (Moet-dandar), ‘Jatropha Curcas 
(Djarakh Kosta), Euphorbia Tirucalli (Patta toelan), 
die rijkelijk zijn doorvlochten met de Gandaroessa (Justi- 
cia Gandarussa), Galiengang (Bixa Orellana) en andere 
niet minder elegante planten. 
Wanneer gij het geheel van Batavia, zoo als. het thans 
is, van eene hoogte overziet, zult gij, des onbewust, wei- 
nig vermoeden, dat de hoofdstad van Nederlandsch Indië 
dáár aan uwe voeten ligt. * Niet die ineengedrongenheid van 
hooge huizen, niet die uit talloze schoorsteen-spitsen op- 
walmende kolenrook van gonzende fabrijken, niet die me- 
nigte van trotsche domkruinen en torenspitsen, niet dat 
verdoovend , nimmer zwijgend geraas Van uit de holten der 
straten, niets van wat gij van eene hoofdstad verwacht. 
Stel u voor, een’ uitgestrekten tuin van eenige uren om- 
vang. Verbeeld u dien bedekt met een net van hooger en 
lager geboomte; verbeeld u dat net, met ruime mazen en 
stel u die mazen voor, als ruime pleinen, als begraafplaat- 
sen , als moestuinen en sawahs, en gij kunt in uwe voor- 
stelling van het tegenwoordig Batavia niet falen.— Maar de 
gebouwen ?—Zij bevinden zich dáár, midden in het geboom- 
te ; zij verheffen er zich niet boven, maar verbergen zich 
tusschen deszelfs lommer. Slechts enkele publieke gebouwen 
