(67 ) 
dige tot onderhoud, bescherming en verdediging zijns le- 
vens. Rijk aan suikerstof, worden de uitspruitsels deels 
raauw , deels gekookt , deels ingelegd (als zuur , dtjar) door 
Inboorlingen en Chinezen veelvuldig genuttigd. Dezelfde 
eigenschap der bladeren , doet ze een doelmatig en gebrui- 
kelijk geneesmiddel zijn voor ligt droesige paarden, die de- 
zelve zoo wel bij Catarrhen der respiratie-als der spijs-we- 
gen gaarne en met goed gevolg nuttigen. Men heeft ge- 
loofd, dat de wonden, door bamboe teweeg gebragt, ver- 
giftig zijn, omdat ze moeijelijk heelen en dikwerf hardnek- 
kige ulceraties veroorzaken. Wij moeten zulks echter ont- 
kennen en schrijven het ernstig karakter van zoodanige 
zweren toe, eensdeels daaraan dat bedoelde wonden gewoonlijk 
gestoken wonden zijn en ten andere en wel voornamelijk ; 
aan de kleine, dikwerf onzigtbare splinters, die in de 
wond terug blijven en door aanhoudende irritatie langen 
tijd als blijvende secretie-prikkel werken, tot dat ze ein- 
delijk bij rijkelijke suppuratie worden verwijderd (1). 
Behalve de genoemde grassen, de Rompoet Massang 
(Anthesteria arguens Willd.) en den dkar Wangie (An- 
dropogon muricatus Rxb., die om de geurige wortelen in 
de tuinen wordt aangekweekt, zijn hier nog talrijke ande- 
re, meestal van meerder of minder nut als voedsel voor 
paarden en runderen, doch voor den mensch van zeer on- 
dergeschikte waarde (2). 
(1) Wij hebben talrijke dergelijke wonden in Weltevreden’s 
Hospitaal onder behandeling gehad en ons van het aanzijn dier 
kleine splinters overtuigd , niettegenstaande sommigen der patien- 
ten deze zweeren van Sumatra's Westkust hadden medegebragt. 
(2) Rumphius in zijn Herb. Amb. beschrijft meerdere Gram- 
ineën en Cyperaceën, die ook hier voorkomen, waaronder soor- 
ten van Poa (Poa Amboinensis L. Lalan Mal), van Calamagros- 
tis (Rompoet Siree), Andropogon Schoenanthus, voorts’ het Rom- 
