(82) 
hoogst noodlottig zijn. Wij kunnen in de geheimen van 
den Schepper des Heelals niet doordringen; doch wij ver- 
moeden met den schrijver van de menschelijke hand, 
dat de vermeerdering en verdeeling van het menschdom o- 
ver het aardrijk van dag tot dag toenemen zal; niet zoo 
zeer, ten einde de winst-najagende mensch eindelijk de 
kunst gevonden zal hebben, om luien lekker te leven of 
om goud te maken ; maar ten einde hij , levende als mensch , 
met verstand en geest begiftigd, eindelijk het vermogen 
zal gevonden hebben, om niet alleen den grond, dien hij 
in bezit genomen heeft, te bebouwen en van denzelven vele 
vruchten te plukken; maar ook om de geestvermogens zij- 
ner vreemde natuurgenooten, die, in vergelijking van hem, 
op zulk eenen lagen trap van ontwikkeling staan, op te 
wekken en te veredelen. De tijd heeft reeds veel gedaan ;— 
dezelve moet nog veel doen ! Maar als mensch te leven na- 
bij den warmte-aequator: strevende naar het goede en het 
regtvaardige, naar de wijsheid, wordt door sommigen voor 
eene onmogelijkheid, door anderen voor eene zeldzaamheid 
gehouden ! Men schept in Europa theoriën: uit dezelven trekt 
men stellingen, die de meeste inboorlingen en menig Euro- 
peaan alhier beamen; doch die ons verlagen en eenen lief- 
derijken Schepper beleedigen.— Cicero heeft ten regte ge- 
zegd, de menschen worden om der menschen wille geboren , 
opdat zij elkander tot onderling voordeel kunnen verstrek- 
ken. Het is om die rede, dat ik zal trachten aan te too- 
nen, tegen het gevoelen van velen, dat in het klimaat dezer 
gewesten de Europeaan de gezondheid en van zijn ligchaam 
en van zijne ziel behouden en tot voordeel, tot waarachtig 
voordeel van zijnen evenmensch, wie hij ook zij, leven 
kan, indien hij slechts wil. Mirari omnino quis possit, zegt 
Gaubius, (Inst. path. med. $ 445), ubique tamen et ho- 
mines vivere et sanitate frui et vel sub jove malo etiam 
