(HO) 
praalt. En eindelijk lezen wij, dat in heete landen geene 
bestendigheid, geene gematigdheid heerscht; dat de beschroomd- 
heid in laagheid , de stoutmoedigheid tot woestheid , de in- 
spanning des geestes tot razernij , de jaloerscheid tot wreed- 
heid overgaat. Kunsten en Wetenschappen zijn hier volgens 
hen door geheimzinnigheden verduisterd , de godsdienst door 
dweeperij bezoedeld , het gezond verstand door fabelen be- 
neveld, De schrandere bewoners dezer streken, vervolgt 
men , dorsten naar eeren aanzien, doen somwijlen zeer be- 
langrijke ontdekkingen en verheffen zich alsdan met veel 
geluk ; doch zij kunnen zich nietstaande houden. De traag- 
heid van geest en ligchaam, waarvoor zij eene onweder- 
staanbare neiging koesteren, maakt hen vroeg of spade 
werkeloos en verlaagt hen (1). Helaas! wanneer wij rondom 
ons zien en den Inlander, den Chinees, ja den Europeaan 
van nader bij beschouwen, dan moeten wij bekennen, dat 
er onder hen vele als planten, als dieren, als onbestendige 
schepselen leven. Maar moeten wij dit aan de aanhoudende 
warmte toeschrijven? Bestaan er in dat beschaafd, van 
alle zijden bevoorregt, Europa geene dieren of planten 
in menschelijke gedaante? Wij hebben aan menigen Inlan- 
der meer gevoel en oordeel dan aan den lompen gras- 
maaijer toegeschreven , en wij hebben menigen Chineeschen 
handwerkman naauwgezetter en vlugger zien werken dan 
vele Hollandsche ambachtslieden. Waarom schrijft men toch 
in Europa ten onregte zoo veel nadeel aan het klimaat 
toe? Is het, omdat zij gaarne aldaar voor de edelste en 
geestrijkste menschen , zoo,alsvoxr Littrow (2) zich uitdrukt, 
willen gehouden zijn? Waarom bevestigt zoo menig Eu- 
ropeaan alhier het ten onregte vermoed nadeel? Is het, 
(1) Barras. Traité des gastralgies et des enteralgies. T. IL. p. 
137. Paris 1839. 
(2) Die Wunder des Himmels ote Aufl. 1837. P. 130. 
