(196 ) 
in zwang gekomen. (1) De Argemone mexicana L. bezit 
braakwekkende en purgerende zaden en zweetdrijvende 
bladen. Van de Cruciferen, die ons in Europa behalve 
meerdere fraaije bloemen en eenige geneesmiddelen, vele 
moeskruiden verschaffen , Waterkers. (Vasturtium offici- 
nale Br.) , Tuinkers (Zepidium sativum L.) witte en zwar- 
te Mostaard (Sirapis nigra et alba L.) Raap (Brassica 
Rapa L.) Radijs (Raphanus Sativus L. met zijne varie. 
teiten , enz.) ‚schenken deze ons thans deels ook hier, waar 
meerdere derzelve in de moestuinen zijn aangeplant, ter- 
wijl het Masturtium palustre De. en indicum De. vrij- 
willig hier in velden en moerassen voortkomen. Behalve 
deze planten bezitten wij hier nog eenige Capparidese in de 
Cr} Later zullen wij op het gebruik des Amfioens terugkomen. 
Hier teekenen wij slechts volgend physiologisch niet’ ongewigtig 
voorval aan. Onlangs met eenige vrienden een Amfioenhuis in het 
_Chineesch kamp bezoekende, zagen wij daar meerdere Chinezen , 
door den heulsapwalm bedwelmd , wezenloos op banken uitgestrekt. 
Nieuwsgierig te onderzoeken welke rol de Arteria carotis in deze 
rookbedwelming speelt, naderde ik een dier chinezen , die sedert 
ongeveer een half uur in zijn’ opiumslaap alseen lijk daar nèèr lag 
en drukte zacht met de vingers op voornoemde slagader. Doch 
naauwelijks had ik den hals aangeraakt, daar sprong de bedwelm- 
de als een krankzinnige op en staarde met schrikwekkende blik- 
ken onsaan. De bedwelming was dus niet zoo sterk „dat zij niet 
momentaneel werd geneutraliseerd door de nog opwekbare gedach- 
te aan levensgevaar, waartoe het drukken op den hals aanleiding 
gaf. In het algemeen is de slaap der Amfioenschuivers een zeer 
kalme, waar bij noch die opgezwollen vene jugulares , noch die blaau- 
we lippen, noch die volle ‚langzame pols worden waargenomen, 
welke kenmerkend zijn bij heulsap = vergiftigingen. Hieruit laat 
zich deels verklaren waarom de Oostersche volken de Amfioenbe- 
dwelming zoo genotvol vinden. 
