TOGT NAAR DEN SALAKH. 
Or pen 2 ror 4” ex 15“ ror 19°" NoveuneR, 1848. 
(Eene Monographie.) 
1. De Straat Sunda binnenzeilende aanschouwt men ter 
weêrzijde bergen, welker eigenaardige kegelvormen op het eer- 
ste gezigt doen vermoeden, dat men eene andere wereld na- 
dert; dezelve zijn zoo verschillend van datgene, wat wij in 
het land, waar wij onze jeugd doorbragten, gewoon waren 
te zien; de vreugde het lang gewenscht land eindelijk van 
nabij te bezigtigen is zoo groot, dat onze blik aan dezelve 
gehecht blijft, hoe weinig schoon deze vormen op zich 
zelve ook zijn mogen. Men beschouwt dezelve angstig 
droomende , even als of het letters van de schrift waren, 
die onze toekomst in het land der belofte konden onthul- 
len. —Zoodra men het voorgebergte St. Nikolaas voorbij- 
gezeild is, ziet men in het ZO. twee elkander zeer gelij- 
kende bergen even als tweelingen zich verheffen, welke 
voornamelijk van de reede van Batavia zeer gemakkelijk in 
het Z. zijn waartenemen, omdat het land van daar af tot 
aan derzelver voeten zacht en regelmatig zich verheft, en geene 
andere bergen noch zelfs nederige heuvels zich verheffen, 
die dezelve gedeeltelijk of geheel bedekken konden. De 
twee kegelbergen van welke ik spreek, zijn de Salakhen de 
Pangerangoh, gene schijnbaar zeer, deze bijna in het geheel 
niet afgeknot. — Het eeuwig donker blaauw, waarin deze 
met bosschen bedekte zuilen gehuld zijn, heeft hun eens 
